‫این کنا بود،
‫سگ‌مون,
‫این هم دفترچه خاطرات مامانـه,
‫هیچوقت جرات نکردم همه‌ش رو بخونم,
‫«روزی رو که بنیتو رو دیدم ‫خوب یادمـه,»
‫پس مانولو به همین زودی ۱۸‌سالش شد,
‫برای خودش مردی شده,
‫خونه بدون اون حال عجیبی داره,
‫از خونه میرن اما توی قلب‌مون باقی می‌مونن,
‫روزی که اومد اینجا رو یادتـه؟
‫چقدر سردرگم بود,
‫چطوری می‌تونم فراموش کنم؟
‫- خدایا! حالت خوبـه؟ ‫- بچه‌ی کوفتی!
‫- بذار ببینم, ‫- ولش کن بنیتو,
‫خدایا,
‫بیا, ‫روش رو فشار بده!
‫- برو درمونگاه, ‫- حرفش هم نزن,
,نباید باهاش تنها بمونی
‫اون یه حیوونـه! ‫چاقو دستشـه!
‫اون حیوون نیست! ‫فقط یه بچه‌س که ترسیده!
‫رُزا,
‫- لوئیس، ببرش درمونگاه! ‫- اینجا تنهات نمی‌ذارم,
‫- خودم از پسش برمیام, ‫- باشه رزا, ببخشید,
‫بیا پدر,
‫اسمت چیـه؟
‫اسم من رزاس,
‫با چاقویی که گرفتی تو دستت ‫به یه نفر آسیب رسوندی,
‫میدیش بهم؟
‫ترسیدی؟
‫من هم تاحالا خیلی ترسیدم,
‫و هروقت این اتفاق برام می‌افته، ‫برای خودم یه قصه تعریف می‌کنم,
‫اون چاقو رو ازت می‌گیرم و ‫یه قصه برات تعریف می‌کنم،‌ معامله‌ی خوبیـه؟
‫البته قبلش بهت بگم‌ها، ‫قصه‌های من خیلی خنده‌دارن,
‫تو چشمام نگاه کن,
‫بهت آسیبی نمی‌زنم,
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی,
‫« زنان آبی‌پوش »
‫مامان توی جوونیش
‫تصادفی کرد که باعث شد ‫نتونه بچه‌دار بشـه,
‫با این فکر توی سرش بزرگ شد که ‫هیچوقت نمی‌تونه خونواده داشته باشـه,
‫برای همین وارد صومعه شد,
‫با بچه‌های یتیم و سر راهی کار می‌کرد،
و بالاخره تونست خونواده‌ای که ‫ رویاش رو داشت رو داشته باشـه,
ازدواج نکرد؟
‫نوربرتوئـه,
‫میشه گفت که هم اونجا بود ‫و هم نبود,
‫اون با بچه‌ها ازدواج کرده بود,
‫چندین سال پیش فوت کرد,
‫می‌خواستم توی مراسم خاک‌سپاریش شرکت کنم ‫اما زنش پرتم کرد بیرون,
‫انگار رازش فاش شده بود,
‫کامیلا,
‫مانولو,
‫آنتونیو,
‫«مامان رزا،
‫ممنون که وقتی هیچکس باورمون نداشت، ‫تو بهمون ایمان داشتی,»
‫«روز مادر مبارک, ‫از اینجا تا ماه دوستت دارم,»
‫«مامان، ممنون بابت تمام عشقی که ‫به ما ورزیدی,
‫وقتایی که مریض میشم، ‫مراقبمی,»
‫این مال بنیتوئـه,
‫پرسیدین که چرا پلیس رو خبر نکرده,
‫به‌خاطر غرورش,
‫خیلی مصمم شده بود که ‫از گذشته‌ی بنیتو خبردار بشـه,
‫باور داشت تنها کسیـه که می‌تونه اون رو
‫از هیولای درونش نجات بده,
‫و همین به کشتنش داد,
‫بنیتو شاید مادرخونده‌ش رو کشته باشه،
‫اما دلیل نمیشـه که «لخت‌کن» باشـه,
‫موافقم,
‫باید یه ارتباطی بین این قتل‌ها و ‫«لخت‌کن» پیدا کنیم,
‫یه انگیزه,
‫هرشب تختش رو خیس می‌کنـه,
‫کشیش مسئول خوابگاه‌شون فکر می‌کرد که ‫ باید ادبش کنـه و
‫نزدیک بود چشمش رو از دست بده,
‫خونواده‌ش چی؟
‫هیچکس خبر نداره,
‫پلیس گذاشتش اینجا و ‫چیز زیادی بهمون نگفت,
‫خودش حرفی نزده؟
‫از وقتی که اومده اینجا ‫یه کلمه هم حرف نزده,
‫رزا، می‌دونم چی تو سرتـه,
‫من که چیزی نگفتم,
‫لازم نیست بگی,
‫من بهتر از هرکسی می‌شناسمت,
‫گوش کن، ‫بعد از اتفاق امروز،
‫مجبورم بنیتو رو به یه تیمارستان معرفی کنم,
‫تیمارستان لازم نداره,
‫خونواده لازم داره, ‫فقط همین,
‫رزا، برای بعضی از بچه‌ها ‫دیگه کاری از دست ما برنمیاد,
‫چون نیازهای مخصوصی دارن,
مادر، خودت خوب می‌دونی که بچه‌هایی که به اونجا میرن
,در آینده بهتر از قبل‌شون نمیشن
‫اون جواب من رو داد,
‫به حرفم گوش می‌کنـه,
‫رزا,
‫گفتی پلیسی که پیداش کرده ‫بهت چیزی نگفتـه,
‫نه,
‫بذار درمورد گذشته‌ش تحقیق کنم,
‫خودت بهتر از هرکسی می‌دونی که وقتی ‫از زخم‌های گذشته باخبر بشیم،
‫می‌تونیم درمان رو شروع کنیم,
‫«گذشته‌ برای من یه زخم باقی گذاشته بود,
‫باعث شد هیچوقت نتونم مادر بشم، ‫اما فرزندخوندگی این اجازه رو بهم داد,
‫برای همین ته قلبم می‌دونم که
بنیتو هم مثل من، حق داره که ‫ فرصتی برای خونواده داشتن،‌ داشته باشـه,
‫مامان همچین آدمی بود,
‫همون‌قدر که سخاوتمند بود، ‫همون‌قدر هم کور بود,
‫بیاین بچه‌ها!
‫می‌خوام با یکی آشنا شین,
‫این‌ها خواهر برادرهاتن,
‫ایشون آنتونیو هستن,
‫سلام, ‫من ویسنته‌م,
‫از آشنایی باهات خوشوقتم, ‫من کامیلام,
‫چندسالتـه؟ ‫من نه سالمـه,
‫بنیتو هنوز آماده‌ی حرف زدن نیست
‫اما دلیل نمیشـه که ‫ما باهاش حرف نزنیم، مگه نه؟
‫یکی دیگه هم هست که ‫باید باهاش آشنا شی,
‫کنا! ‫بیا دختر,
‫خیلی آرومـه, ‫دیگه پیر شده اما با هم کنار میاین,
‫کی گرسنه‌شـه؟
‫- من, ‫- من,
‫- بریم غذا بخوریم, بیاین میز رو بچینیم, ‫- بریم,
‫از همون روز اول هم ظاهر عجیبی داشت,
‫همیشه‌ی خدا ساکت بود,
‫بهش نمی‌خورد خجالتی باشـه,
‫جوری بود که انگار,,,
‫داشت تو ذهنش نقشه‌ای طراحی می‌کرد,
‫دوست دارم درمورد مادرت برام تعریف کنی,
‫یه چیز قشنگ که تو رو یاد اون بندازه,
‫یا چیزی که تو رو یاد بابات بندازه,
‫سلام,
‫پس بنیتو تویی,
‫بنیتو، ایشون نوربرتو هستن,
‫هر از گاهی میان و یه سری بهمون می‌زنن,
‫هروقت که بتونم,
‫بیرون منتظر می‌مونم,
‫تو چت شده؟
‫خودت خواستی,
‫مجبور شدم بخوابونمش,
‫روز اولشـه,
‫گفته بودی دیگه بچه‌ای رو ‫به فرزندی قبول نمی‌کنی,
‫تو هم گفته بودی از پیش زنت میری,
‫این‌ها فرق دارن,
‫خواست خدا بوده که من مادرش باشم,
‫مانولو که بره، ‫سه تا بچه برات می‌مونـه,
‫چهارمی رو دیگه برای چی می‌خوای؟
‫تو هم می‌تونی کمکم کنی,
‫اگه بیای پیش من زندگی کنی,
‫صبر کن,
‫هی، کجا میری؟
‫چیزی نیست عزیزم,
‫اشکال نداره, ‫آروم باش,
‫باشه؟
‫همه‌چی مرتبـه,
‫بذار ببینم,
‫یه ملافه برام بیار,
‫شلوارت رو هم عوض کن,
‫این رو تو کشیدی؟
‫چی اینقدر بهت آسیب زده؟ ‫کی اذیتت کرده؟
‫باید بفهمم که اون ‫ از چی یا کی اینقدر می‌ترسـه,»
‫چی پیدا کردی رزا؟
‫چطور می‌تونم فراموشش کنم؟
‫اما متاسفانه باید بگم که
‫نمی‌تونم اطلاعاتی درمورد این پرونده رو ‫بهتون بدم,
‫قول میدم هرچیزی که اینجا بهم بگین رو ‫تا گور با خودم ببرم,
‫دستور دادگاهـه خانم,
‫من که قانون‌ها رو نمی‌نویسم,
‫یعنی پرونده هنوز بازه؟
‫نه,
‫هنوز نمی‌دونیم کار کی بوده,
‫- شما هم فقط یه شهروندین,,, ‫- یه لحظه به حرفام گوش کنین,
‫من تجربه‌ی چندین سال کار با بچه‌هایی رو ‫ دارم که با رنج و سختی روبرو شدن,
‫برای کمک کردن بهشون، ‫به اطلاعاتی درمورد گذشته‌شون نیاز دارم,
‫اگه از مریضی چیزی ندونم
‫چطوری می‌تونم درمانش کنم؟
‫خود بنیتو که چیزی نمیگـه,
‫یه ماهه که یه کلمه هم حرفی نزده,
‫اما هرشب جاش رو خیس می‌کنـه و
‫به‌خاطر کابوس‌هایی که دیده ‫تموم بدنش خیس عرق میشـه,
‫اگه بتونم به حرفش بیارم، ‫شاید بهمون بگه که
‫چه اتفاقی برای مادرش افتاده,
‫و حتی بتونه به تحقیقات شما هم کمک کنـه,
‫خواهش می‌کنم,
‫هیشکی نباید چیزی که اون دید رو ببینـه،
‫چه برسه یه پسر با سن و سال اون,
‫اون شب از کارخونه‌ی تصفیه‌ی آب ‫باهامون تماس گرفتن,
‫بازرس مورالس,
‫گارسیا,
‫- مظنونی پیدا نکردین؟ ‫- نه هنوز,
‫داریم با تموم مدیرها و ‫ کارکن‌ها تماس می‌گیریم,
‫کسی چیز غیرعادی‌ای ندیده,
‫قربانی توی تصفیه‌خونه کار می‌کرده,
‫اسمش خاسینتا پرراس,
‫همراهم بیاین قربان,
‫همینجاس قربان,
‫همین یکی, ‫شماره‌ی ۳۷,
‫- آوردینش بیرون؟ ‫- نه هنوز, منتظر شما بودیم,
‫یعنی چی گارسیا؟
‫پس شرافت‌تون کجا رفتـه؟
‫- بیارینش بیرون بابا! ‫- شنیدین که چی گفتن, بیارینش بیرون!
‫هی پسر، ‫تو نباید اونجا باشی!
‫این بچه اینجا چی‌کار می‌کنـه؟
‫- برو دنبالش! بپرسین چی دیده! ‫- بله قربان,
‫- بجنبین, ‫- بچه‌هه رو بگیرین!
‫«اون شب بنیتو چیزی دید که ‫روح هرکسی رو متلاشی می‌کنـه,
‫مادر خودش, ‫مرده بود,
‫عین یه تیکه زباله دور انداخته شده بود,»
‫دوستاش تو تصفیه‌خونه می‌گفتن که ‫اون خیلی ساکت بوده,
‫وقتی پسره رو گرفتیم، ‫بردیمش خونه‌ش تا
‫ببینیم کسی اونجا هست یا نه ولی
,نبود
‫تنها زندگی می‌کردن,
‫پس یعنی چیزی از پدرش نمی‌دونیم؟
‫میشه این رو نگه دارم؟
‫اشیاء مربوط به گذشته,,,
‫می‌تونن جرقه‌ای برای ‫ به یاد آوردن ایجاد کنن,
‫وقتی که پسره رو بردیم صومعه
‫قبلش برده بودیمش خونه‌ش تا ‫چمدونش رو ببنده,
‫احتمالاً بتونین اون تو ‫چیزای بیشتری پیدا کنین,
‫ببخشید بنیتو,
‫من فقط می‌خوام بهت کمک کنم اما ‫تو هم باید اجازه بدی وارد زندگیت شم,
‫مجبورت نمی‌کنم
‫اما قول میدم اگه بهم اجازه بدی، ‫به نفع خودت میشـه,
‫شاید حتی جلوی کابوس‌هات رو هم بگیره,
‫مگه دلت همچین چیزی نمی‌خواد؟
‫من رو ببخش، باشـه؟
‫من رو ببخش,
‫«و با این که کنجکاوی داشت از درون ‫من رو می‌خورد،
‫سر قولم وایسادم و دیگه هیچوقت بدون اجازه‌ش ‫نرفتم سر وسایلش,
‫گفتم شاید طناب‌درمانی اون رو به حرف بیاره ‫اما فایده‌ای نداشت,»
‫طناب‌درمانی دیگه چیـه؟
‫تمرینیـه که ذهنت رو مشغول نگه می‌داره و
‫اینطوری کلمات راحت‌تر ,از دهنت خارج میشن
‫نه ویسنته, ‫باید از اول شروع کنی,
‫بهت که گفتم، ‫باید محکم‌تر ببندی,
‫باشه مامان,
‫دوست دارم یه نامه برای مامانم ‫ به بهشت بفرستم,
‫شدنیـه؟
‫معلومـه,
‫وصلش می‌کنیم به یه بالون,
‫اگه یه پرنده بخورتش چی؟
‫اینجاش گیر می‌کنـه، ‫توی گردنش,
‫تو چی بنیتو؟ ‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫بافت بنیتو رو دیدی؟
‫طناب قشنگیـه, ‫نگاه کن,
‫تازه هم یاد گرفتـه, ‫می‌بینی؟
‫خیلی قشنگـه, ‫کارت عالی بود,
‫ویسنته,
‫ویسنته!
‫«یه کوچولو نگران ویسنته‌م,
‫هنوز اون رو نپذیرفته,
‫فکر می‌کنم حسودی می‌کنـه,»
‫این درست نیست, ‫من حسودی نمی‌کردم,
‫فقط می‌دونستم که یه اتفاق بد ‫قرار بود بیفته,
‫چی باعث شد همچین فکری بکنی؟
‫طرز نگاه کردنش بهش,
‫انگار ازش تنفر داشت,
‫دلت برام تنگ شده بود؟
‫می‌دونی که تنگ شده بود,
‫اما آخرین بار، ‫یه ماه پیش اومده بودی,
‫انتظار نداشتم,
‫دوستم داری؟
‫خیلی دوستت دارم,
‫الان کنارتم، مگه نه؟
‫آره,
‫شاید تمام چیزهایی رو که ‫می‌خواستیم نداشته باشیم،
‫اما این لحظه،
‫این رقص،
‫هیچکس نمی‌تونه اینارو ازمون بگیره,
‫بس‌کن! ولم کن,
‫همیشه یواشکی نگاه‌ش می‌کرد؛ از مامانم متنفر بود,
‫من می‌دونستم بنیتو پسر خطرناکیه؛ ‫می‌دونستم,
‫- ولم کن! ‫- آروم باشید! کافیه,
‫کافیه, چی شده؟
‫من کاری نکردم, تقصیر اون بود, ‫پسره‌ی وحشی!
‫اینطوری نگو پسرم,
‫پشت در قایم شده بود و یواشکی ‫شما رو نگاه می‌کرد,
‫- راست می‌گه بنیتو؟ راست می‌گه؟ ‫- آروم باشید,
‫برید توی اتاق‌هاتون, همین الان,
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره,
‫برو پسرم,
‫دیگه خسته شدم بنیتو, جدی می‌گم,
‫توی این خونه خشونت هیچ جایی نداره,
‫بعضی وقت‌ها می‌گم می‌خواد ‫حرف بزنه و همه‌چی رو بگه
‫اما بعد می‌بینم نه خبری نیست,
‫واقعاً نمی‌دونم چی توی کله‌ت می‌گذره,
‫چرا اینقدر ترس و نفرت توی وجودته؟
‫بعضی وقت‌ها با خودم می‌گم ‫حق با مادر سوپریور بود,
‫شاید تو یه مشکل داری که من ‫از پسش برنمیام!
‫و دقیقاً همون لحظه‌ای که ‫داشتم نا اُمید می‌شدم,,,
‫اگه بهت بگم، قول می‌دی به کسی نگی؟
‫قسم می‌خورم,
‫اسم مامانم «خاسینتا» بود,
‫این اولین باری بود که صحبت کرد,
‫و آخرین باری که همه‌چی رو برام تعریف کرد,
‫یه‌شب، مثل تمام بچه‌های دیگه,,,
‫با جیغ‌های مادرش از خواب بیدار شده بود
‫چرا بهم دروغ می‌گی؟
‫توی صورتم نگاه می‌کنی و دروغ می‌گی!
‫کدوم گوری بودی؟
‫یک ساعت و نیمـه منتظرتم!
‫یک ساعت و نیم,
‫با کدوم حروم‌زاده‌ای بودی؟
‫به کدوم بی‌شرفی می‌دادی؟
‫بیدار شو بنیتو!
‫همین‌جا وایسا, چشم‌هات رو باز نکن,
‫اون‌ سمت رو نگاه نکن بنیتو,
‫سعی کردم ازش بپرسم با دیدن اون ‫صحنه‌ها چه حسی بهش دست می‌داده,,,
‫اما فقط ماجرا رو تعریف کرد و جواب نداد,
‫خاسینتا کاری رو کرد که هر ‫مادر دیگه‌ای هم بود انجام می‌داد,
‫می‌خواست پسرش زندگی ‫بهتری داشته باشه،
‫برای همین برای همیشه از اون‌جا رفتن,
‫خاسینتا از خطرات رفتن آگاه بود،
‫اما می‌دونست موندن خطرناک‌ترـه,
‫زن بیچاره,,,
‫مهم اینه که ما هم رو داریم,
‫و هیچکس دیگه نمی‌تونه ‫به‌مون آسیب بزنه,
‫هیچوقت!
‫این رو بهت قول می‌دم,
‫قول‌های واقعی,,,
‫هیچوقت شکسته نمی‌شن,
‫خاسینتا برای مدتی سر قولش وایستاد,
‫توی یه شرکت تصفیه‌آب کار پیدا کرد,
‫بنیتو هر روز صبح تا دم ایستگاه اتوبوس همراهش می‌رفت,
عصر هم دوباره می‌رفت دنبالش؛ ‫توی همون سن کم,
‫بنیتو احساس مسئولیت می‌کرد ‫که باید از مادرش محافظت کنه,
‫کم کم، اون مکان تاریک و سردی که ‫بهش پناه برده بودن،
‫به خونه‌شون تبدیل شد,
‫تا این‌که یه‌روز,,,
‫بنیتو فکر کرد این اتوبوس مادرش نیست؛ ‫منتظر اتوبوس بعدی موند
‫اتوبوس‌ها اومدن و رفتن ‫تا این‌که شب شد,
‫آهای بچه‌جون!
‫سوار شو!
‫من می‌برمت ایستگاهی که ‫مامانت پیاده می‌شه,
‫بنیتو آخرین ایستگاه اتوبوس پیاده شد
‫جایی که تصفیه‌خونه آب قرار داشت,
‫اولش فکر کرد روح دیده، ‫اما بعد متوجه شد که,,,
‫نه,
‫اون پدرشه؛ رنـه,
‫زنده بود و پیداشون کرده بود,
‫خواهش می‌کنم! ولم کن,
‫دست‌هام رو باز کن,
‫گوش کن ببین چی می‌گم,
‫کارهای پدرت هیچ‌ کدوم‌شون تقصیر تو نیست,
‫واقعاً نیست,
‫حالا دیگه می‌تونی با خیال راحت بخوابی,
‫هیچکس دیگه نمی‌تونه اذیتت کنه,
‫یعنی دیگه نمی‌رم بیمارستان درسته؟
‫معلومه که نه,
‫ممنون که بهم اعتماد کردی,
‫الان استراحت کن و راحت بخواب,
‫تا اون زمان هرگز زیر قولم نزده بودم،
‫اما اون لحظه، با خودم فکر کردم ‫تنها راه کمک کردن به بنیتو
‫در جریان گذاشتن پلیس‌ـه,
‫به لطف چیزایی که بنیتو ‫دیده بود و تعریف کرد،
‫پدرش کمتر از یک ماه زندانی شد,
‫پسر کو ندارد نشان از پدر,
‫هردوتاشون مریض بودن,
‫می‌رم به سگ‌هام غذا بدم,
‫بزرگ شدن توی همچین فضای ‫خشونت‌آمیزی روی هرکسی تاثیر می‌ذاره,
‫اینطور نیست,
‫چرا هست,
‫- قطعاً,,, ‫- مادر و پدرم جلوی چشم‌هام به قتل رسیدن
‫اما من هرگز به کسی آسیب نزدم,
‫گذشته یک آدم نمی‌تونه رفتارش رو توجیه کنه,
‫خب حالا بنیتو قاتل لخت‌کنـه با نـه؟
‫نمی‌دونم,
‫ما فقط می‌دونیم اون از کجا ‫طناب بافتن رو یاد گرفته بوده,
‫این‌که آدم کم‌حرفی بوده،
‫اما انگار بودن در کنار رُزا از خشونت‌ش ‫کم کرده بوده نه زیاد,
‫واسه حدس زدن خیلی زوده,,,
‫اطلاعات بیشتری نیاز داریم,
‫قبل از این‌که ادامه بدیم نیاز دارم ‫برم بیرون یه هوایی تازه کنم,
‫من منتظرت موندم,,,
‫همون شبی که قرار بود با هم حرف بزنیم,
‫این روزها زندگی‌ام خیلی به‌هم ریخته‌ست,
‫از کارمون پشیمونی؟
‫با توجه به چیزایی که توی زندگی‌ام یاد گرفتم
‫اتفاقی که بین‌مون افتاد واقعاً اشتباه بود,
‫اما,,,
‫من اینطوری فکر نمی‌کنم,
‫در حال حاضر توی شرایط ‫خیلی سخت و گیج‌کننده ای هستم,
‫و نمی‌تونم,,,
‫فقط احساسات‌ام رو در نظر بگیرم,
‫باید قبل از انجام دادن کاری که
‫ممکنه به دوتامون آسیب بزنه,,,
‫درمورد آینده‌ی زندگی‌ام حسابی فکر کنم,
‫نگرانِ من نباش,
‫من کل زندگی‌ام با درد و عذاب گذشته,
‫منظورت از این درد و عذاب چیـه؟
‫یه پسر داشتم,,,
‫اگه زنده بود الان پنج سالش بود,
‫اما وقتی یازده ماهـش بود مُرد,
‫جلوی چشم خودم,
‫توی اتاقش,
‫من کنارش,,,
‫خوابم برد,
‫با گریه‌‌های مادرش از خواب بیدار شدم، ‫داد می‌زد نفس نمی‌کشه!
‫از نیروی انتظامی اخراج شدم,
‫حقم بود,
‫چطوری وقتی نمی‌تونم از بچه خودم محافظت ‫کنم، بیام مسئولیت یک شهر رو به عهده بگیرم؟
‫واقعاً متاسفم,,,
‫یه‌چیز مهم توی دفتر خاطرات پیدا کردم,
‫یه مدت بعد، وقتی که بنیتو 17 سالش بوده
‫بعد از این‌که بنیتو درمورد مرگ مادرش ‫با رُزا حرف می‌زنه,,,
‫انگار اوضاع داشته بهتر می‌شده
‫یا شاید هم رُزا اینطور فکر می‌کرده,
‫تا وقتی که داستانِ اون سگـه پیش میاد,
‫«کنا»
‫آره کنا, این‌جا رو داشته باشید
‫«هفت ساله که بنیتو این‌جاست و ‫من واقعاً از پیشرفت و تغییرات‌ش خوشحالم»
‫بلاخره حس می‌کنم اون جزوی از ما شده,
‫زیاد صحبت نمی‌کنه،
‫ولی عاشقِ کوچیک‌ترین جزئیات زندگیه, ‫مثل گل‌ها,
‫به‌شدت عاشق باغچه گل‌های رُز توی حیاطـه,
‫من واقعاً از ته دل احساس می‌کنم اون پسر
‫خشنی که توی صومعـه دیدم رو تغییر دادم,
‫اما برای اتفاقی که یکم بعدتـر افتاد، ‫اصلاً آماده نبودم,
‫مامان! اون من رو زد!
‫من رو زد!
‫آروم باش! تکون نخور عزیزم,
‫کنـا!
‫آروم باش عزیزم,
‫کنـا!
‫کـنا!
‫تو کُشتیش!
‫- خودش بهم حمله کرد, ‫- دروغگو! تو کنا رو کُشتی!
‫- خودش بهم حمله کرد! ‫- توی یه هیولایی!
‫قاتل!
‫ویسنته؟
‫نباید بنیتو رو مقصر اتفاقی ‫بدونی که برای کنا افتاده,
‫باید آشتی کنید,
‫باهاش حرف بزن, اون برادرته,
‫من با اون قاتل آشتی نمی‌کنم,
‫ویسنته، اتفاقی که افتاده تقصیر کنا بود؛ ‫نه بنیتو!
‫این حقیقت نداره!
‫کی دیدی کنا وحشی‌بازی دربیاره؟
‫دست برادرت 52 تا بخیه خورد, ‫نزدیک بود بازوش قطع بشه!
‫- اصلاً کاش می‌مُرد! ‫- کافیه!
‫این چرت و پرت‌ها چیـه می‌گی؟
‫بنیتو زندگی خیلی سختی داشته, ‫خودتم می‌دونی!
‫من چی؟
‫حداقل اون بابا داره!
‫باباش آدم خوبی نیست,
‫پس برای چی واسه ‫هم‌دیگه نامه می‌نویسن؟
‫واقعاً از این‌که بنیتو و پدرش با هم ‫در ارتباط بودن تعجب کردم,
‫اون آدم با بنیتو چیکار داره؟
‫امیدوارم خدا من رو بابت شکستن قول‌ام ‫ببخشه اما هیچ چاره دیگه‌ای نداشتم,
‫تنها مکانی هر روز به‌اونجا سر می‌زد، ‫ باغچه گل‌های رز بود,
‫نامه‌هایی که پدرش از زندان براش ‫می‌فرستاد رو پیدا کردم,
‫قول داده بودی که به حد و حدود من احترام می‌ذاری!
‫این چیزها حقیقت داره؟
‫تو بهش گفته بودی مامانت کجاست؟
‫آره,
‫بهم بگو که نمی‌دونستی ‫قراره چیکار کنه,,,
‫یکی باید اون رو می‌شوند سر جاش!
‫خوشحالم که بهم زنگ زدی پسرم!
‫مامانت کجاست؟
‫سرکاره,
‫سرکار,,,
‫اینطوری ازت مراقبت می‌کنه؟ تنهات می‌ذاره
‫و خودش می‌ره ظرف می‌شوره؟
‫اگه دوستت داشت، تو رو تنها نمی‌ذاشت
‫من رو هم ترک نمی‌کرد!
‫زنای شاغل به خانواده‌شون کم توجهی می‌کنن,
‫تو وقت‌هایی که بیشتر از همیشه ‫به‌شون نیاز داریم به‌مون پشت می‌کنن,
‫می‌دونی چرا؟
‫چون خودشون رو گم می‌کنن!
‫چوب خط‌ های مادرت دیگه پُر شده,
‫دیگه آدم نمی‌شه,,,
‫پسر من رو دزدید و بُرد, ‫با ارزش ترین دارایی من,
‫این‌کار قابل بخشش نیست,
‫بابام می‌خواست بهش کمک کنه,
سعی کرد آدمش کنه
‫اما فایده‌ای نداشت,
‫بعد,,,
‫لباس‌هاش رو در آورد
‫انداختـش توی یه تانک پر از آب,
‫توی آب خفه‌ش کرد, ریه‌هاش پر از آب شد,
‫این‌کارو به‌خاطر من انجام داد,
‫پسرم، سگ هار رو باید
‫از پا در آورد,
‫همین الان از این خونه برو,
‫من تو رو نمی‌شناسم!
‫تو پسر من نیستی!
‫لعنت به‌روزی که تو رو دیدم,
‫می‌شه جعبه‌ام رو بهم بدی؟
‫لطفاً
‫صبح زود می‌رم,
‫حرف‌های بنیتو و مامانم رو شنیدم,
‫وقت مامانم رفت توی اتاقش، ‫من رفتم پلیس خبر کنم,
‫خودش اعتراف کرد که توی مرگ مادرش نقش داشته,
‫همین برای دستگیری‌ش کافی بود
‫« این اولین باریه که اینقدر ترسیدم »
‫توروخدا کمکم کنید!
‫آروم باش پسرجون, بشین,
‫وقت نداریم!
‫باید همین الان با من بیاین
‫- جون مامانم در خطرـه! ‫- باشه
‫اما باید به‌مون بگی چی شده, ‫برامون تعریف کن,
‫الان مامانم رو می‌کشه!
‫بنیتو می‌خواد مامانم رو بکشه!
‫« وقتش رسیده »
‫بنیتو؟
‫ویسنته؟
‫مامان؟
‫نه! نه! نه!
‫نـه!
‫نـه! مامان!
‫مامان!
‫تو که این دفترچه رو داشتی؛ ‫چرا به پلیس نشونش ندادی؟
‫معلومه که نشون‌شون دادم, ‫برای همین زندانی نشدم,
‫دست‌هات رو بذار پشت سرت,
‫نتونستن بنیتو رو پیدا کنن؛ ‫برای همین به من شک کردن
‫رُزا اولین قربانیـش بود,
‫باید قبل از این‌که جون یکی دیگه ‫رو بگیره به خراردو خبر بدیم!
‫« آنچه در قسمت بعد خواهید دید »
‫طبق چیزهایی که خوندیم ‫اون آدم یه روانـیه!
‫این چیزها کمک‌مون نمی‌کنه ‫پیداش کنیم,
‫اما کمک‌مون می‌کنه بفهمیم ‫چرا همچین کاری می‌کنه!
‫ما یه عکس از پونزده سالگـیش داریم,
‫شاید یکی شناختـش,,,
‫لخت‌کن اون رو دزدیده!