زیرنویسی برای عاشقان ویچر ترجمه‌ای بر اساس مجموعه رمان‌های ویچر نوشته‌ی آندره سپکووسکی
:ترجمان و زیرنویس هدی محمدی ارائه‌ای از DragonAge.ir
‫کالین!
‫کالین، چرا کسی نیست؟
‫آهای؟
‫یه اقامتگاه می‌خوام که شب بمونیم!
‫تاجرم.
‫پولش رو میدم.
‫آهای؟
‫آهای!
‫یه اقامتگاه می‌خوام که شـ...
‫کیرا!
‫- از جونم بگذر! ‫- امروز نمی‌شه.
‫خواهش می‌کنم، مروتت کجاست...
‫بیا این پولو بگیر، من رو ول کن.
‫تو رو خدا!
‫ینفر؟
‫چهار هزار سرباز تمریایی،
‫پنج هزار سرباز کیدونیایی
‫و کمِ کم بیست هراز سرباز از اون‌ها مُرده‌ن.
‫توی الهاماتت هم که پیداش نمی‌کنی.
‫اون مُرده.
‫ینفر؟
‫ینفر...
‫ینفــــــر!
‫ینفر!
‫این رو دیده بودم.
‫از اسب پایین نیا.
‫کجاست؟
‫تو دقیقاً چیکاره‌شی؟
‫زنده‌ست؟
‫جنگ رو بردیم. از صدقه سر اون بردیم.
‫برامون وقت خرید ‫تا سپاهیان از راه برسن.
‫ارزشش رو هم داشت؟
‫این ینفر...
‫می‌شه خواهش کنم ‫بهم بگی کیه؟
‫مهم نیست.
‫الان دیگه مُرده.
‫ولم کن.
‫ولم کن!
‫منم هیچ نتونستم درست بخوابم.
‫تو که اصلاً نخوابیدی.
‫کمتر کابوس دیدم.
‫البته جز اونی که درباره‌ی ترول سنگی بود.
‫زیادی خوب بود.
‫سخت می‌شه فراموشش کرد.
‫تو چه کابوس‌هایی دیدی؟
‫شوالیه‌ی سیاه منو سوار اسبش کرده بود...
‫سینترا داشت می‌سوخت.
‫منم درمونده‌تر از اونی بودم ‫که بتونم جلوش رو بگیرم.
‫تو که فرار کردی.
‫بخت یارم بود.
‫باید... یه چیزی رو بفهمم...
‫قانون غافلگیری رو ‫مطرح کردی و من رو گرفتی.
‫چرا؟
‫بهای بدهی بود.
‫جون پدرت رو نجات دادم.
‫- کی جونش رو تهدید می‌کرد؟ ‫- مادربزرگت.
‫نمی‌خواست مادرت با خارجی‌ها...
‫ازدواج کنه.
‫پدرت نمی‌دونست داره چی رو ‫از دست می‌ده.
‫با این حساب...
‫من تقدیرتم؟
‫- حالا تقدیر هر چیزی که می‌خواد باشه. ‫- بیشتر از این حرف‌هایی، سیریلا.
‫- دلم برای خونه‌مون تنگ شده. ‫-سینترا دیگه برات امن نیست.
‫اسکلیگه چی؟ ‫اونجا هم آشنا دارم.
‫- اونجا جام امنه. ‫- اگه بخوای، آره.
‫ولی زورکی زنِ نزدیک‌ترین ‫اربابِ بوگَندوی اون حوالی می‌شی.
‫اونم خودش رو به آب و آتیش می‌زنه ‫که تاج و تختت رو بگیره.
‫البته اونجا غذا فراوونه.
‫آتیش!
‫- دست بجونبونین! ‫- اونجا!
‫فقط خودم ترتیب اینا رو می‌دم!
‫تریس!
‫بیهوش نشو!
‫بیدار بمون!
‫تریس!
‫وضعیتش ثابت شده بود. ‫نمی‌دونم چی شد.
‫داره از دست می‌ره.
‫همم.
‫- چی شد؟ ‫- هیچ نشانی از ینفر نیست.
‫از دست رفت، برای همیشه.
‫چه خبر از برادرزاده‌م؟
‫فرینجیلا توی خط مقدم بود.
‫با اون اسیری که گرفتیم ‫مکان حمله‌ی نیلفگاردی‌ها رو هماهنگ میکرد.
‫از تمام قوانین آشوب، دست کشیده.
‫پس اونم از دست رفته.
‫اعاده‌ی حیثیت خانوادگی بمونه برای بعد.
‫باید از زندانیه، حرف بکشیم.
‫خونِ شاه‌ها به جوش اومده. ‫می‌خوان به جنوب بتازن و نیلفگاردی‌ها رو گیر بیارن.
‫بیراه هم نمی‌گن. ‫چون تو هم ترجیح می‌دی به‌جای اینکه چند تا مشاور توی کاخ داشته باشی
‫- ما رو توی میدون جنگ به کار بگیری. ‫- تو که اونجا نبودی، آرتوریوس.
‫درسته که پیروز شدیم، ولی به‌زحمت پیروز شدیم.
‫نمی‌دونیم نیلفگاردی‌ها ‫چند قشون رو در آماده‌باش دارن...
‫که کجا دارن تجدید قوا می‌کنن ‫یا نقشه‌ی بعدی‌شون چیه.
‫از زندانیه...
‫چیا می‌دونیم؟
‫خبرچین‌هامون که اطلاعات چندانی ندارن.
‫فقط می‌گن اون بوده که ‫سقوط سینترا رو سازماندهی کرده.
‫و به سپه‌سالارها هم جواب پس نمی‌داده، ‫مستقیم با خود امپراتور در ارتباط بوده.
‫هیچ‌کس نتونسته از زبونش حرف بکشه بیرون.
‫اگه من یه مدت پیشش باشم...
‫دیده و ندیده‌ش رو بهمون می‌گه.
‫ما اینجا قانون داریم.
‫ازت که اجازه نخواست.
‫به هوش اومده.
‫خوش اومدی.
‫مطمئن نبودم از پسش بربیای.
‫لعنتی.
‫خب، کر مورهن دقیقاً چیه؟
‫زمستون که می‌شه، ویچرها می‌رن اونجا.
‫اونجا کامل استراحت می‌کنیم تا حالمون بهتر بشه. ‫زره‌ها و اکسیرهامون رو عوض می‌کنیم.
‫خونمه.
‫چطوره که تا حالا حتی اسمش رو نشنیده بودم؟
‫چون ویچرها این‌جوری می‌خوان.
‫چرا خب؟
‫خیلی وقت پیش...
‫موقع بچگی‌هام، به اونجا حمله کردن.
‫می‌شه گفت همه‌مون رو کشتن.
‫برای همین، می‌خوایم توجه کمتری جلب کنیم.
‫آها.
‫قبلاً توی سینترا، لباس پسرانه می‌پوشیدم ‫که بتونم برم وسطشون یه‌قل‌دوقُل بازی کنم.
‫این‌طور که پیداست، جفتمون باید ‫توجهی جلب نکنیم.
‫چون با بقیه فرق داشتین، بهتون حمله کردن؟
‫قطعاً. ما که مثل شما آینده رو نمی‌بینیم.
‫منظورم توی میدون جنگه، قبل از اینکه ‫اتفاقی بیفته، من و اون زنه رو دیدی.
‫خب، حقیقتش... بیشتر شبیهِ رؤیا بود.
‫گنگ بود... خیلی...
‫عجیب بود.
‫آروم باش.
‫چطوری همچین کردی؟
‫بهش می‌گن «آکسی».
‫نشان آرام‌کننده‌ست.
‫جادو... عین کاهن‌ها؟
‫نه اون‌جوری.
‫باید راه بیفتیم.
‫خدایا شکرت.
‫به‌نظرت مهمون‌خونه داره؟
‫هممم.
‫برو، روچ.
‫چی شده؟
‫نگهبان نداره.
‫- خب شاید قایم شدن... ‫- سوت و کور هم هست.
‫صدای واق‌واق سگ هم نمیاد.
‫اینجا اصلاً خاموشی نداره.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- یه جایی رو همین حوالی بلدم. پیش یکی از دوستان قدیمی
‫از روچ پایین نیای.
‫گرالت!
‫نیولن؟
‫اینجا اومدی پیِ چی، رفیق هرزه‌نژاد، هان؟
‫دوستت اینه؟
‫آره...
‫- ولی عوض شده. ‫- می‌دونم.
‫از نوبت آخری که هم رو دیدیم ‫یه‌کم قیافه‌م فرق کرده.
‫ولی مگه خودت غیرِ اینی؟
‫این تیزیت رو بذار زمین، ‫بیا از این سوزِ سرما بریم یه جای گرم...
‫تا من از سیر تا پیاز ماجرا رو برات بگم، ویچر.
‫قبول؟
‫اینم آتیش، برای مهمونای خودم.
‫تو، عزیزم... خانمِ...؟
‫سیری‌ام.
‫خب سیری، نظرت با حموم آب چیه
‫که استخون‌های یخ‌زده‌ت رو گرم کنه؟
‫وای، از خدامه.
‫- فقط تا تموم‌شدن طوفان اینجاییم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بسیار خب.
‫حمــــام!
‫تو هم می‌تونی توی اتاق بعدی حموم کنی.
‫همین‌جوری خوبِ خوبم.
‫دوست من، خوب کجا و تو کجا؟
‫بوی گند اسبِ پیر پاتال می‌دی.
‫جذبه‌م به همینه.
‫همیشه هم مخت قدر کون اسب کشش داشت.
‫در!
‫از آخرین باری که هم رو دیدیم ‫چقدر می‌گذره؟ ۱۳ زمستون؟
‫نیولن، در حدی نیستم که بخوام ...به رسم مهمون‌نوازی توهینی بکنم
‫ولی باید بدونم ‫که اینجا در امانه یا نه.
‫این دراز دندونای من رو دیدی ‫و پیش خودت فکر کردی الان می‌رم گلوش رو جر می‌دم؟
‫بله، در امانه.
‫هنوز خودِ نیولنم.
‫خب، چراغ‌ها.
‫تردستیت بدک نبود.
‫می‌خوای بگی چه بلایی سرت اومده؟
‫از اون قصه‌هاست ‫که باید شراب باشه تا بگم. تو چی؟
‫از اون قصه‌هاست که باید ‫یه انبار شراب باشه تا بگم.
‫خنگول یه نگاه به جاش انداخت ‫و دمش رو گذاشت رو کولش و سریع فرار کرد...
‫یه جوری فرار کرد که اصلاً پاهاش به زمین نمی‌رسید.
‫دزد هم دزدای قدیم، بد می‌گم؟
‫دستت درد نکنه بابت این لباس.
‫لباسای دیگه‌م کم مونده بود ‫از دستم پا در بیارن و فرار کنن.
‫قابلی نداشت...
‫زیبا شدی.
‫گوشت آهوی کبابی. ‫قارچ دنبلان درمنه‌اندود،
‫یه عالمه شراب شیرین!
‫برای تو هم...
‫بهترین رو حاضر می‌کنم.
‫بلدرچینِ جناب ویچر.
‫مراقب باش نچایی.
‫شوخی کردم، شوخی کردم!
‫قرقاول کوهی برای رفیق خودم!
‫خب!
‫- خوشمزه‌ست، نه؟ ‫- خیلی خوشمزه‌ست، آره.
‫- قضیه‌ی اولین دیدارمون رو برات گفته؟ ‫- نه.
‫زیاد اهل صحبت نیست.
‫- نه، نیست. ‫- ولی دوست دارم بشنوم.
‫قصه‌ی محبوبمه. ‫این بدعُنُقِ گیس‌سفید رو...
‫وحشتناک‌ترین هیولای تاریخ ‫استخدام کرده بود...
‫...که پدرم باشه
‫تا جنگل رو از وایورن ها پاک کنه. (اژدهایان بالدار)
‫- توی کتاب‌ها دیدمشون. ‫- خیلی موجودات ترسناکی‌ان.
‫این توله‌بچه‌ی لاغر جوون رو می‌بینی؟
‫اون من بودم.
‫می‌خواستم اولیش رو خودم بکشم
‫که خودم رو به پدرم نشون بدم.
‫ولی عوضش...
‫...افتادم توی لونه‌ی اون جونور لعنتی.
‫آقایی که اینجا می‌بینی، پس گردنم رو گرفت ‫و کشیدم بیرون
‫و سر وایورن رو که چسبیده بود به تخمام، ‫برید.
‫به نظرت بعدش چیکار کرد؟
‫چیکار؟
‫چون کودن ابله بودم، گرفت زدم؟ نه.
‫سر وایورن رو داد دستم...
‫و به پدرم گفت، من بودم که وایورن رو کشتم.
‫بالاخره باید کلک کلِ گله‌شون رو ‫از جنگل می‌کندم.
‫- در هر صورت پولم رو می‌گرفتم. ‫- چرت‌وپرت می‌گه ها! نازک‌دله.
‫یه کَلوم از حرف‌هام هم دروغ نیست، سیری جوان.
‫اولین و آخرین باری بود...
‫که دیدم پدرم به من افتخار می‌کنه.
‫بعد از اون،
‫من و گرالت هم به اصطلاح ‫در توی تابستون‌های زیادی، رفیق شدیم.
‫حالا که دروغ توی حرفامون نیست ‫قضیه‌ی نفرینت رو بگو ببینم.
‫- جلوی دختر خانم؟ ‫- قوی‌تر از اونیه که فکر می‌کنی.
‫خرفت و احمق بودم.
‫قضیه‌ش اینه.
‫بختِ بد یارم شد.
‫نئشه‌ی قارچِ خونِ ایزدی بودم...
‫...که معبد عنکبوت شیرسَر رو خراب کردم.
‫همه‌ی قارچ‌های دنیا رو هم می‌کشیدی ‫بازم اون‌قدر احمقت نمی‌کرد.
‫ای کاش این‌طور بود.
‫بعد از اینکه معبد رو خراب کردم،
‫راهبه‌ش نفرینم کرد ‫که تا ابد این‌‌ریختی...
‫زندگی کنم.
‫تک و تنها.
‫همم.
‫همه‌ی نفرین‌ها درمان دارن. ‫چی گفت بهت؟
‫توی فریادهاش یه چیزی از
‫عشق و خون می‌گفت.
‫خاطرم نیست.
‫رک‌وراست بگم.
‫سعی کردم خودم رو خلاص کنم، گرالت.
‫بیشتر از یه بار.
‫ولی هر بار از مرگ برمی‌گشتم.
‫راهبه‌هه نمی‌ذاره به این سادگی‌ها خلاص شم.
‫دهکده‌ی پایین، خالی از سکنه‌ست.
‫ماجراش چیه؟
‫بعد از نبرد سادن...
‫دیگه روستاها خطرناکن.
‫از سربازهای گشنه بگیر تا فراری‌ها...
‫بازم دلیل نمی‌شه که ‫کلِ دهکده خونه‌هاشون رو ول کنن و برن.
‫می‌شه...
‫به‌خصوص اگه وایلد هانت ‫توی افق بتازونن...
‫با چشمای خودم دیدمشون.
‫همین هفته‌ی پیش.
‫با اون اسب‌های اسکلتی‌شون ‫توی آسمون جنوبی می‌تازوندن
‫نشونه‌ی اومدن نحسیه.
‫شبح مورهاگ؟
‫پدربزرگم درست قبل از سقوط سینترا، اونا رو دید.
‫پدربزرگت همیشه مست بود.
‫خیلی چیزها می‌دید.
‫فقط دارم می‌گم ‫اینکه شمال و جنوب با هم می‌جنگن
‫و هیولاها به فصل خواب زمستونی ‫این‌ور و اون‌ور پرسه می‌زنن...
‫و طاعون همه‌ی مملکت رو می‌گیره
‫شاید به معنی پایان دنیا باشه.
‫من از عصر تاریکی جون سالم به در بردم ‫و سه تا «پایان دنیای» فرضی رو به چشم دیدم.
‫این حرف‌ها چرت‌وپرته.
‫نه، این وسط یه چیزی فرق کرده، گرالت.
‫این روزها دنیا داره به ساز عجیب‌غریب خودش می‌رقصه.
‫جوری که هیچ شاه و گدایی هم ‫جلودارش نیست.
‫نیولن، گربه داری؟
‫حس می‌کنم طفلک بین فضای سقف گیر کرده.
‫دارم اتفاقاً. حالش خوبه.
‫اسمش وِریناست.
‫با اینکه ریزه‌میزه و خجالتیه
‫از هم‌نشینی باهاش لذت می‌برم.
‫زیاد از غریبه‌ها خوشش نمیاد.
‫مگه نگفتی نفرینت کردن ‫که تک‌وتنها زندگی کنی؟
‫مگه نگفتی گربه ها از ویچرها می‌ترسه؟
‫نظرتون راجع‌به نمایش چیه؟
‫نظرت چیه سروگوشی توی عمارتت آب بدیم؟ ‫که مطمئن شیم شب امن و امانه؟
‫- ای بابا. ‫- تو برو گرالت.
‫ما چیزیمون نمی‌شه.
‫چه منظره‌ی دل‌انگیزی.
‫بازپرسمی یا جلادم؟
‫تا ببینیم شب ما رو به کجا می‌کشونه
‫هر کار می‌خوای بکن.
‫آخرش که فرقی نمی‌کنه.
‫در آخر شعله‌ی سپید ‫همه‌مون رو پاک می‌کنه.
‫می‌خوام بدونم نیلفگارد دنبال چیه.
‫چه مقاومت کنی و چه تسلیم بشی...
‫فرقی نداره.
‫بی‌رحمی...
‫در ذات من نیست.
‫ولی تو یکی رو ازم گرفتی.
‫یکی که خیلی برام عزیز بود.
‫برای همین، حالا دانشت...
‫خاطراتت...
‫و هستیت رو می‌گیرم.
‫تو رو درمونده و بی‌روح ول می‌کنم...
‫تا در تاریکی ابدی ذهنت گیر بیفتی و بپوسی.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم دلت می‌خواد داد بزنی.
‫ولی هنوز خیلی زوده.
‫خیلی زوده؛ چون هنوز حتی شروع هم نکردم.
‫اگه فرگشت شیاری روی مغزت جا گذاشته باشه،
‫اون شیار رو عمیق‌تر می‌کنم.
‫اون موقع‌ست که می‌فهمی ‫فریاد واقعی یعنی چی!
‫تهِ چیزی که با جادو احضار می‌کنی، اینه؟
‫نبرد حتماً خیلی خسته و مستهلکت کرده.
‫برخلاف تو، من کسی نیستم که ‫«آشوب» رو پای چیزای مسخره هدر بدم.
‫من بودم به سوختن نصف سپاهیانتون ‫نمی‌گفتم «مسخره».
‫پس حیف که توی غل‌وزنجیر دیمِریتیومی بستنت ‫و پشت خطوط دشمنی.
‫وگرنه می‌تونستی یه گرازی چیزی ‫با جادو احضار کنی که بخوری.
‫شما دارین فرار می‌کنین.
‫- ما بردیم. ‫- یه نبرد رو بردین. جنگ تازه شروع شده.
‫بازنده‌ها خودشون رو گول می‌زنن . ‫طفلک.
‫سادن آرامش قبل از طوفان بود.
‫نگاش کن.
‫- چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫- چون به سرزمینم وفادارم.
‫نه، رهبر عزیزتون دنبال چیزیه...
‫شما هم پیاده‌نظامشین که به دستش بیاره.
‫فکر نمی‌کنم... اسمش چی‌چی بود، امهیر؟
‫با نهایت شرمندگی، فکر نمی‌کنم ‫خودِ شعله‌ی سپید قدرتمند
‫اون‌قدرها خوشحال بشه که ‫ببینه تو دست از پا درازتر، شکست‌خورده، برگشتی.
‫تو که می‌دونی من تسلیم‌بشو نیستم.
‫- می‌دونی که انجمن برادری هم اهل مذاکره نیست. ‫- نمی‌خوان برگردی.
‫قانون مقدس‌شون رو شکوندی، ‫دست‌به‌دامن جادوی آتش شدی.
‫- به دستور تیسایا. ‫- آها!
‫واسه اینکه نجاتشون دادم، تشویقم می‌کنن.
‫حتم دارم قشنگ درک می‌کنن. ‫همه‌ی رهبرها این‌طورن.
‫داری من رو به عنوان پیشکش می‌بری.
‫یه عذرخواهی پرزرق‌وبرق ‫برای اینکه بگی غلط کردم که گند زدم به حمله ی بزرگ نیلفگارد به شمال.
‫اقلاً تا به اون زباله‌آبادتون نرسیدیم ‫با جادو یه غذای درست‌ودرمون برام حاضر کن.
‫این‌طوری می‌خوای سرگرممون کنی؟
‫منظورت اینه که هشیار نگهمون دارم، آره، همین‌طوری.
‫اثر معروفیه...
‫اولین بار، وقتی پسر جوانی بودم ‫و توی آکسنفورت تحصیل می‌کردم، دیدمش.
‫قصه‌ی اِلْف جنگاور جوانی رو می‌گه ‫که سرنوشت شومی داره...
‫و دختر آدمیزادی که عاشقش شده بود.
‫اسم قصه‌ش چیه؟
‫عشق و سقوط بزرگان
‫الف جنگاور و آدمیزاد جادوگر را
‫که کینه صادر کرده بود حکم کشتن هم را
‫بر خلاف نظر هم‌تبارانشان، آنان
‫دل باختند به هم و شدند گریزان
‫خیلی قشنگه.
‫ازدواج کردند با دلی خوش
‫و بچه‌ای داشتند در راه، با دلی پرخروش
‫بچه‌ای که یتیم شد به هنگام زاد
‫در آن روز زمستان کَژنهاد
‫گویا خیلی مصممه
‫که دقیقاً کاری رو بکنه ‫که امنیتش رو به خطر میندازه.
‫وقتی می‌خوام ساکت باشه، وراجی می‌کنه.
‫وقتی هم که می‌خوام حرف بزنه ‫کله‌شق و عبوس می‌شینه یه گوشه.
‫به نظر میاد تو هم همین مشکل رو داری.
‫من رو یاد یه دوست قدیمی میندازی.
‫موساک.
‫بعضی وقت‌ها باورم نمی‌شه...
‫که دیگه مُرده.
‫با خودم می‌گم...
‫کاش بشه زمان رو به عقب برگردوندم ‫و نجاتش بدم.
‫همه رو نجات بدم.
‫منم می‌شه باهات بیام؟
‫چند تا چیز هست ‫که منم می‌خوام تغییر بدم.
‫چه حسی داره؟
‫به خاطر چیزی که هستی، تنها باشی؟
‫حسش این‌جوریه که ‫انگار یکی داره زنده‌زنده می‌خوردت.
‫تنهایی این‌جوریه.
‫تا حالا سعی کردی نفرینت رو باطل کنی؟
‫به این امید که قصه‌ها ‫رگه‌هایی از حقیقت داشته باشن...
‫دل خیلی از زن‌ها رو بردم ‫و من رو بوسیدن.
‫شاید هنوز اونی که باید رو ‫پیدا نکرده‌ی.
‫موساک داستان مرد خارپشتی‌ای رو می‌گفت ‫که عشق حقیقی خوبش کرده.
‫خوش اقبال بوده.
‫اون بابایی که می‌گی، لابد لایقش هم بوده.
‫باغِ مجسمه‌م رو که دیدی.
‫همه‌ی خدمتکارهام اونجا خاک شدن.
‫روزی که این‌شکلی شدم، کشتمشون...
‫بی‌خبر از اینکه کی بودم...
‫بی‌خبر از قدرتم.
‫من لایق این سرنوشتم.
‫بیا.
‫حوصله‌ت رو سر بردم.
‫تو هم حتماً خسته شدی.
‫بفرما.
‫خیلی لذت بردم.
‫اون آدمایی که کشتی...
‫نمی‌خواستی که بکشی‌شون.
‫گاهی...
‫با خودم می‌گم هنوز آدمیزادم
‫ولی اکثر مواقع...
‫می‌دونم که واقعاً چی‌ام.
‫تمام خونه‌ی من...
‫جلوی چشمای من ‫به دست یکی دیگه سوخت و خاکستر شد.
‫خانواده‌م هم داخلش گیر کرده بودن.
‫به نظر من که هیولا نیستی.
‫ممنونم ازت عزیزم.
‫هیولا بودن فقط
‫به چهره‌ی ترسناک ‫و چنگ و دندان نیست.
‫هیولاها زاده‌ی اعمال آدم‌هان.
‫و اعمال نابخشودنی.
‫شبت به‌خیر.
‫شب به‌خیر نیولن.
‫بهترین شهدابِ کمیاب‌ترین عسلِ صحرایی کوراث.
‫بیا مسابقه‌ی شراب‌خوری بذاریم.
‫آهان. حالا شد یه چیزی.
‫چه جور مسابقه‌ای؟
‫خنجر پرت می‌کنیم.
‫ضربه‌ی هرکس به سر پدر گرامیت نخوره...
‫باید بنوشه...
‫و حقیقت رو بگه.
‫پس پیهِ باختن رو به تنت بمال.
‫اول خودت.
‫از واضح‌ترین سؤال شروع کنیم...
‫به حق همه‌ی مقدسات...
‫چطور شد که تو ‫شدی لَلِه‌بونِ یه دختر جوون؟
‫به مادربزرگش، قبل مرگش قول دادم.
‫نقشه‌ت چیه؟
‫نقشه‌م اینه که زنده نگهش دارم.
‫همین؟
‫می‌تونم ازش محافظت کنم ‫که از شر مردها و هیولاها در امان باشه.
‫خودت هم که گفتی. ‫دنیا داره تغییر می‌کنه.
‫شاید واسه خاطر همینه که ‫قانون غافلگیری ما رو به هم رسونده.
‫چه ترفند کهنه و مبتذل و دغل‌کارانه‌ایه.
‫داستان داره پیچیده می‌شه، هان؟
‫- نوبت توئه. ‫- هه، هه، هه.
‫صاف زدم وسط خال.
‫عرضه‌ت کم شده رفیق قدیمی.
‫این‌طور به نظر میاد.
‫کل عمرت رو تنها زندگی کردی،
‫بعد رو حساب یه جور قول‌وقرار باستانی ‫می‌ری یه بچه رو می‌گیری زیر بال و پرت؟
‫چی تو رو تغییر داده؟
‫بگو «کی».
‫ینِفرِ از ونگربرگ
‫اوهو!
‫اون‌وقت این بانوی زیبای بی‌بدیل کجاست؟
‫کجاست این بانویی که ‫دلِ ویچرهای سنگ‌دل رو نازک کرده؟
‫مُرده.
‫تسلیت می‌گم مرد.
‫کِی؟
‫چند روزی می‌شه.
‫پس چرا دل‌شکسته نیستی؟
‫کی گفته نیستم؟
‫- اسبت لنگ می‌زنه. ‫- خودم می‌دونم.
‫اگه ازش پیاده بشم، افرادم می‌خورنش.
‫اسب‌ها و روسپی‌ها و جادوگر‌ها ‫تا وقتی به کار میان که ما بخوایم.
‫جدی پیش خودت فکر کردی اگه من رو پیشکشی بدی
‫شکستت رو می‌بخشن؟
‫فقط تا وقتی سر خودت رو بزنن ‫غلتیدن سر من رو می‌بینی.
‫نگاه، شمالی‌ها جنگ رو بُردن.
‫بیا توی سپاه ما. منم بهشون می‌گم که تو نجاتم دادی. ‫خودت رو آزاد می‌کنی.
‫دقیقاً خودم رو از چی آزاد می‌کنم؟
‫خیال کردی به شمال حمله کردیم که فاتح بشیم؟ ‫به شمال حمله کردیم که آزادش کنیم.
‫توی آرِتوزا ضعیف بودین ‫ولی آزادی عمل و عقیده داشتین.
‫این یعنی حق انتخاب داشتیم.
‫منم مثل همه، به خواست انجمن برادری ‫به یکی از پادشاهی‌ها رفتم.
‫چند تا پیاده‌نظام بَزَک‌کرده بودیم ‫برای سلطه بر پادشاهی‌ها، همین و بس.
‫کسی مجبورمون نکرده بود کاری بکنیم.
‫منم باید مثل تو سِمَتم رو ول می‌کردم و می‌رفتم؟
‫از زیر مسئولیتم شونه خالی می‌کردم ‫و استعدادم رو هدر می‌دادم؟
‫- شاید اگه منم تیسایا رو داشتم که پشتم وایسته... ‫- شاید اگه تو هم عوض کاسه‌لیسی دیگران
‫فکر خودت رو به کار مینداختی، یه چیزی می‌شد.
‫آدم بادمجون‌دورقاپ‌چین، کلاهش پس معرکه‌ست.
‫ینفر، سرت رو مثل کبک کردی زیر برف.
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫چیزی ندارم که قایم کنم ها.
‫از من شاید،
‫ولی به دختره هم حقیقت رو گفته‌ای؟
‫گفتی که ویچرها بچه‌ها رو می‌گیرن ‫که بتونن گیاهان جادویی بهشون بخورونن؟
‫عده‌ی کمی که زنده می‌مونن ‫خودشون ویچر می‌شن.
‫تمام منش و احساسات انسانی رو ‫با آموزش ازشون می‌گیرن.
‫تبدیل‌شون می‌کنن به هیولاهایی...
‫که هیولاهای دیگه رو می‌کشه.
‫همچین اتفاقی براش نمیفته.
‫برای تو که افتاد.
‫چه بخوایم چه نخوایم،
‫الان با توئه.
‫فکر کردی پیش خودش چی فکر می‌کنه؟
‫قیافه‌ت شده عین اینایی که ‫می‌ترسن دامن از کف بدن.
‫هه، هه.
‫قیافه‌م شده عین قیافه‌ی اونایی که ‫در عجبن چرا رفیقشون داره تقلب می‌کنه.
‫مچم رو گرفتی.
‫چاقوهای جادویی...
‫چرا خب؟
‫من به چشم دیده‌م که ‫توی لونه‌ی وایورن شلوارت رو خیس کردی.
‫عین کف دستم میشناسمت. ‫داری چی رو ازم پنهون می‌کنی؟
‫باید برم دست‌به‌آب ‫تا چشمام روشن شه.
‫تو هم برو بگیر بخواب، مردک عجیب بداخلاق.
‫صبح می‌بینمت.
‫نترس ورینا.
‫بهت آسیب نمی‌رسونیم.
‫فقط امشب رو اینجاییم.
‫بعدش دیگه از خونه‌ت می‌ریم و راحت می‌شی.
‫تو کی هستی؟
‫من ورینام. دوست نیولن.
‫داشتی کابوس می‌دیدی. ‫اومدم سری بهت بزنم.
‫از لباسی که برات گذاشتم، خوشت اومد؟
‫تو گذاشتی؟
‫آره.
‫دستت درد نکنه.
‫نیولن گفت تو گربه‌ای که.
‫چی هستی؟
‫فرق دارم. خود تو نیستم.
‫ولی شبیه توئم.
‫چطوری همچین کردی؟
‫تا حالا کسی رو مثل تو ندیده بودم...
‫که این‌قدر تنها باشه.
‫این‌قدر متفاوت.
‫و منحصربه‌فرد.
‫واسه چی با اون مَرده سفر می‌کنی؟
‫می‌دونم چیه.
‫موجودات دیگه رو می‌کشه.
‫هیولاها رو می‌کشه.
‫می‌کشه‌شون.
‫آهان.
‫تو هیولایی؟
‫مگه تو که با بقیه فرق داری، هیولایی؟
‫هیولاها سر آدم‌ها ‫کارهای ناجور درمیارن.
‫آدم‌ها هم سر همه کارهای ناجور در میارن.
‫نیولن...
‫تو رو از ویچر مخفی کرد.
‫عاشقته.
‫تا وقتی که از اینجا بری...
‫این راز باید بین خودمون بمونه.
‫پرواز می‌کنه.
‫- گرالت؟ ‫- روچ کنار در اصلیه.
‫اگه کسی به جز من از اینجا زد بیرون، ‫سوارش شو و جونت رو بردار و برو.
‫- داستان چیه؟ ‫- توی این خونه «بروکسا» هست.
‫چی‌چی؟ داری چیکار می‌کنی؟
‫قضیه چیه گرالت؟
‫برو کنار.
‫یالا.
‫ورینا؟
‫بهم آسیب رسوند.
‫سیریلا.
‫بروکسائه همینه.
‫برو پیش روچ.
‫فرار نکن.
‫اگه فرار کنی، نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم.
‫داره اشتباه می‌کنه.
‫نمی‌خوام بهت آسیب برسونم.
‫گرالت.
‫گرالت!
‫سیریلا.
‫- گرالت، وایستا، خواهش می‌کنم. ‫- ازش دور شو.
‫اگه دست از سرمون برنداری،
‫گلوش رو می‌جوئم.
‫معذرت می‌خوام.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫یا باید مال من باشی...
‫یا مال هیچ‌کس.
‫من دوستت دارم
‫دوستت دارم.
‫هان؟
‫نه!
‫سراغ تو هم میاد.
‫گرالت، آخه چرا؟
‫نباید این‌طور بشه.
‫اصلاً نباید این‌طور بشه!
‫نفرینه برداشته شد.
‫حالا دیگه آزاد شدی.
‫آزاد؟
‫تو به این می‌گی...
‫آزاد؟
‫توی جنگل پیداش کردم.
‫زخمی شده بود.
‫داشت از گشنگی می‌مُرد.
‫ازم نمی‌ترسید.
‫وقتی هم که خوب شد...
‫خودش تصمیم گرفت بمونه.
‫براش مهم نبود...
‫که چه شکلی‌ام.
‫برای اینکه عطشش رو آروم کنم...
‫بهش اجازه دادم از خون من تغذیه کنه.
‫- ولی... ‫- نتونست جلوی خودش رو بگیره؟
‫هیولا بود خب.
‫نه.
‫این‌طور نیست.
‫مهم نیست هیولا بوده یا نبوده.
‫عاشقت بود.
‫عشق و خون.
‫این دو تا، جفت‌شون قدرت زیادی در خودشون دارن.
‫دانشمندها و جادوگرها ‫سال‌های سال روش مطالعه کردن.
‫- به نتیجه‌ای نرسیدن، جز اینکه... ‫- ...عشق حقیقی.
‫باید عشق حقیقی رو...
‫از دست می‌دادم.
‫قضیه همین بود.
‫من دانسته...
‫چشمم رو به روی بلایی که ‫سر اهالی دهکده آورد، بستم.
‫چون براش مهم نبود...
‫که سال‌ها قبلش ‫نفرین شده بودم.
‫نه به خاطر خراب کردن معبد، ها.
‫به خاطر تجاوز به اون راهبه.
‫سیری...
‫خواهش می‌کنم بمون، نرو.
‫التماست می‌کنم.
‫شمشیرت رو در بیار...
‫این داستان رو تموم کن.
‫به خاطر من.
‫الان دیگه میرایی.
‫خودت تمومش کن.
‫وقتی بهت می‌گم فرار کن،
‫فرار می‌کنی.
‫وقتی می‌گم قایم شو،
‫قایم می‌شی.
‫- وقتی هم که می‌گم برو پیش روچ... ‫- فهمیدم.
‫فکر کنم یه مرضی با منه.
‫که هر جا می‌رم، بقیه می‌میرن.
‫بعضی وقت‌ها...
‫احساس می‌کنم ممکنه...
‫کل دنیا رو بسوزونم.
‫نمی‌خوام این‌طور بشه.
‫خیلی...
‫خیلی می‌ترسونتم.
‫همه‌ش می‌ترسونتم.
‫ترس یه جور مرضه.
‫اگه بهش مبتلا بشی ‫و درمانش نکنی...
‫وجودت رو می‌خوره.
‫چطوری درمانش کنم؟
‫باهاش مقابله کن.
‫مقابله‌کردن با ترس، کار راحتی نیست.
‫ولی من کنارتم.
‫نمی‌ذارم بلایی سرت بیاد.
‫درسته.
‫بسه دیگه! بلند شین!
‫هر قدرش که سیرتون می‌کنه، بِبُرین و بردارین ‫و راه بیفتین. باید تا سپیده‌دم، سینترا باشیم.
‫یه نگاه بهشون بنداز.
‫داری می‌بری‌شون سمت رستگاری و نجاتی که ‫وجود نداره.
‫موندم چقدر دیگه طول می‌کشه تا علیهت بشورن؟
‫تیراندازها!
‫منو آزاد کن، خودتم می‌دونی که ‫قدرت من بیشتره.
‫- می‌تونم همه‌مون رو نجات بدم. ‫- چیزی نمی‌بینیم!
‫- کجان؟ ‫- نمی‌بینمشون.
درگاه تلگرامی ما @Dragon_Age برای دریافت ترجمه‌ی رمان‌های ویچر به زبان فارسی به وبسایت دوران اژدها مراجعه نمایید