- از این طرف!
ما الان
فقط ۲ تا زندانی داریم. اولی، شماره ۳۴،
یه زندانی سیاسی و خیلی خطرناکه.
نگهبان‌ها برن جلو.
- زندانی شماره ۳۴، بلند شو.
- جرمش چیه؟ - خیانت.
- غذاتون خوبه؟
- جواب بده به بازرس.
- غذا برام اهمیت چندانی نداره.
- هر چی لازم دارین براتون فراهمه؟
شما متوجه نمی‌شید.
من بازرسم. اومدم اینجا که به
شکایت‌های زندانی‌ها رسیدگی کنم.
- جناب بازرس... گوش کنین.
من متهم شدم
که جاسوس ناپلئون بودم،
و حالا که اون دوباره امپراتور شده،
باید منو یه قهرمان فرانسوی بدونن، درسته؟
یه قانون اساسی جدید نوشته شده.
همه‌چی عوض شده.
- حرف زدن با زندانی‌ها ممنوعه.
- دیگه تکرار نمی‌شه.
- آقا...
میشه لطفاً کاری کنید که آزاد بشم؟
- مگه خبر ندارید؟
- خبر از چی؟
- ناپلئون فقط ۱۰۰ روز حکومت کرد. تو واترلو شکست خورد.
انگلیسی‌ها مجبورش کردن به جزیره سنت هلن تبعید بشه.
و پادشاه عزیزمون، لویی هجدهم، دوباره به تخت برگشته.
- آقا، من... من...
(من...)
به من تهمت زدن. من هیچوقت جاسوس نبودم.
رحم کنید،
التماستون می‌کنم، پرونده منو نگاه کنید.
من بی‌گناهم.
معاون دادستان خودش به من گفت!
آقای ویلفور بی‌گناهی منو تأیید می‌کنه!
- این‌طور که پیداست، شما عقلتون رو از دست دادید. زندانی بعدی!
- شماره ۲۷ هم دیوونه‌ست.
به بازرس قبلی قول داد ۵ میلیون فرانک از گنجش
بهش بده.
- این گنج به اصطلاح کجاست؟
- فقط اگه آزادش کنید بهتون میگه.
- آقای مورل؟
- چی شده، دانگلار؟
- اومدم بهتون بگم که آخر این ماه از مورل و پسران میرم
یه کار خیلی پردرآمد تو یه بانک
تو مادرید بهم پیشنهاد شده.
- پس... فردا با کشتی فرعون نمیری؟
- اگه بعد از دستگیری ادموند منو به عنوان ناخدا
انتخاب می‌کردید می‌رفتم،
ولی انگار شما نظر دیگه‌ای داشتید.
- قبل از رفتن بهم بگو، چرا همه جا می‌گی ادموند
به خاطر طرفداری از بناپارت دستگیر شده؟
- نمی‌دونم از چی حرف می‌زنید. این اتهام توهین‌آمیزه.
روز خوش، آقای مورل.
- قبلاً هم برای همین
اومده بودید؟ - بله.
قرار بود نگاه کنید.
- اسمشو یادم بندازید. - دانتس. ادموند دانتس.
- پرونده دانتس ادموند رو برام بیارید.
ببینیم چه کاری می‌تونیم براش بکنیم.
ممنون.
خب، ببینیم...
متهم شده به...
جاسوسی...
و...
زندانی
تو قلعه ایف زندانیه.
و...
اوه، نه...
- چی شده؟
- مرده.
سه ماه پیش. - آخه...
نه، نه. محاله.
- اینجا نوشته خودشو
تو سلولش دار زده.
- اما...
چرا... چطور...
چرا به پدرش خبر ندادن؟
- وظیفه زندانه که در صورت مرگ به خانواده خبر بده.
باید از اونجا پیگیری کنید.
واقعاً، واقعاً متأسفم.
- ادموند...
- هنوز هم غذا نمی‌خوری؟
مجبور میشم به فرماندار گزارش بدم، و فکر نمی‌کنم
دوست داشته باشی اونو اینجا ببینی.
از سیاه‌چال خوشش نمیاد.
می‌بینید؟ چهار روزه هیچی نخورده.
جلوی فرماندار بلند شو.
- زندانی شماره ۳۴، چرا غذا نمی‌خوری؟
- میل ندارم.
- شما اینجایید تا تنبیه بشید. برای این کار باید زنده بمونید.
بهش غذا بدید.
- توی غذاش کرمه. - نگهبان‌ها، نگهش دارید.
- قاشق و چنگال نداره.
- با دست‌هات بدش!
ولش کنید!
بذارید بمیره.
در بسته میشه.
- کی اونجاست؟
- وقت ناهاره، کشیش اومده!
- کی... کی هستی؟
- من زندانی شماره ۲۷ هستم.
- شماره ۲۷؟ - هوم هوم. نزدیک دیوار هستی؟
- آره. - پس برو عقب. برو کنار!
(ممنون!)
تو باید...
زندانی شماره... ۳۴ باشی.
- درسته، ۳۴.
- آه! - ادموند دانتس.
- من کشیش فاریا هستم.
- چطور...
چطور اومدی اینجا؟
- اوه، من ۷ ساله که دارم
تونل می‌کنم!
ولی...
تو محاسباتم اشتباه کردم.
می‌خواستم برسم به دیواری که رو به دریاست.
- این قیچی رو از کجا آوردی؟
- با یکی از میله‌های زیر تختم درستش کردم.
- می‌شه بغلت کنم؟
ببخشید، سال‌هاست که به کسی دست نزدم.
- منم همین طور!
- تو چراغ و شمع داری...
این وسایل رو از کجا آوردی؟ - هیس!
۱۴ سال وقت داشتم که مغزم رو به کار بندازم.
اما...
چیزای دیگه‌ای هم دارم.
- جدی؟
- اینجا خیلی تنگ و پر از گرد و خاکه.
اونجایی؟
روغن شمع رو از گوشتی که بهمون میدن
به دست میارم.
عجیبه که غذای ما
چقدر می‌تونه مفید باشه!
اینجا رو ببین.
با تیغ ماهی تونستم بدوزمش.
- چطوری شمع رو روشن می‌کنی؟ - زندانبانم رو متقاعد کردم
که برای درمان مشکل پوستیم به گوگرد نیاز دارم.
امروز...
۱۲ ژوئن ۱۸۲۵ هست.
- ۱۰ سال شده.
- حساب زمان رو داشتن
راه خوبیه برای اینکه
ذهنم رو فعال نگه دارم.
می‌بینی؟ ۱۸۱۵، این تاریخ اومدن توئه.
من می‌خونم و می‌نویسم.
به خاطر همین جور افکار، چون ذاتاً آدم تندوتیزی‌ام،
دستگیر و زندانی شدم.
- گفتی که می‌خونی، ولی کتاب‌هات کجان؟
- تو سرم.
هنر، علوم، شیمی،
ستاره‌شناسی، تاریخ...
- می‌تونم بشینم؟ - البته.
خواهش می‌کنم، بفرمایید. راحت باشید.
حالت خوب نیست؟ - اِ...
چند روزه چیزی نخوردم. - بهت غذا نمیدن؟
- اوه، سعی کردن... - یعنی چی؟
- دیگه غذا نمی‌خورم. - چرا؟
آه، نه!
خودکشی یه گناه نابخشودنیه.
باید امیدوار باشی.
بدون امید نمی‌شه زندگی کرد.
ببین، همین امروز ما همدیگه رو پیدا کردیم!
و تو غذا می‌خوری.
بگیر. من نمی‌تونم تمومش کنم.
بخورش. - نمی‌تونم.
- تو مهمون منی.
ناراحتم می‌کنی. خواهش می‌کنم، بخور.
می‌دونی، می‌خوام قوی باشی
تا قرارمدارهامون رو بذاریم.
چون... کمکم می‌کنی، درسته؟
- از خدامه.
- خب، از فردا شروع می‌کنیم. بفرما!
از سلول تو به سمت دریا تونل می‌کنیم.
- نه، نه، نه.
از پنجره من تا صخره‌ها ۳۰ متره.
- ۳۰ متر؟ - آره.
- آه...
- پنجره‌‌ت رو به کجاست؟
- رو به حیاط، که شبانه‌روز نگهبانی میشه.
- باید از این سمت تونل بزنیم.
آره، از این سمت.
بعد نگهبان رو می‌کشیم
و کلیداشو برمی‌داریم. - نه،
کشتن اصلاً راهش نیست.
- پس دهنشو می‌بندیم تا بتونیم فرار کنیم.
کی شروع می‌کنیم؟
- اشتیاقت دلمو گرم می‌کنه.
فردا.
- آره، فردا.
- فردا. - فردا.
- باید سریع آماده بشیم.
خیلی آروم و بی سر و صدا کار می‌کنیم.
صدای کوبش.
صدای نزدیک شدن.
پس اگه باد
از شرق بیاد و جسم رو به گوشه مخالف ببره، اونجا...
- باز داری
با خودت حرف می‌زنی؟ - با کی دیگه باید حرف بزنم؟
صدای نزدیک شدن.
- پیر، من...
تصادفاً کوزه‌م شکست.
- احمق!
همه تیکه‌هاشو جمع کن. فردا یکی دیگه برات میارم.
خوشحالم که دوباره غذا می‌خوری.
- آه، سلام همسایه! - سلام.
- حتماً خوب خوابیدی.
- بهتر از این چند سال.
- حالا بیا بشین.
درباره نقشه جدید تونل فکر کردم،
و فکر می‌کنم باید دیوار رو سوراخ کنیم...
بعد ۳- ۴ متر بکنیم،
۹۰ درجه به راست،
بعد تو دیوار پیش بریم تا به گوشه حیاط برسیم.
- خیلی طول می‌کشه. چرا از این دیوار
نکنیم؟
- خیلی تو دید پیره. از در می‌بینتش.
این طرف رو می‌تونم مخفی کنم. تازه این طرف ملاتش نرم‌تره،
سریع‌تر می‌تونیم بکنیم. سوراخش می‌کنیم و از اینجا در میریم.
- با این خرده‌ها چیکار می‌کنی؟
- می‌ریزمشون تو لگن دستشوییم،
و هر دو روز یه بار، پیر لطف می‌کنه
همشو می‌ریزه تو دریا.
می‌خنده.
- (پدر...)
- بله؟ - کاش یه کم
باسوادتر بودم.
- روزها تونل می‌کنیم،
و شب‌ها، بهت درس میدم
و هر چی بلدم یادت میدم.
- خوشم میاد.
- عالیه.
وقتی از اینجا بریم بیرون، خیلی پولدار میشیم،
هر دومون.
- از نظر دانش؟ - نه، پول.
و تو باید با آدم‌های پولدار معاشرت کنی.
پس...
مجبوریم با آدم‌های خیلی پولدار شام بخوریم.
از طبقه بالای بورژوا. اشراف‌زاده‌ها.
و برای این کار، باید دو تا چیز یاد بگیری.
باید صبور باشی، چون این شام‌ها تموم نمیشن،
و آداب معاشرت.
دستمال سفره رو دور گردنت بنداز و بذارش
تو یقه‌ت تا لباس‌های قشنگت لک نشن.
سه تا لیوان داری: شراب سفید، شراب قرمز و آب.
برای غذای اول،
قاشق چنگال‌های بیرونی رو بردار، بعد به ترتیب بقیه رو.
فکر کن این یه چنگاله.
احتمالاً انگشترهای زیادی تو دستت هست،
پس انگشت‌های قشنگت رو نشون بده.
آفرین. اینطوری بگیرش. عالیه.
خیلی خوبه.
- چند تا غذاست؟ - اوه، تمومی نداره!
باید صبور باشی. حالا سوپت رو بخور.
نه، از اونور باید بریزی، که لباست کثیف نشه.
و همزمان،
با خانمی که سمت راستته صحبت کن،
و قاشقت رو هم بالای سوپ نگه دار.
و بخور. خیلی خوبه. عالیه.
- کادروس؟
- مرسدس؟
اولش شناختمتون.
- آقای دانتس کجاست؟
- یه هفته پیش خاکش کردیم.
دیگه تحمل یک سال دیگه دوری ازش رو نداشت.
- کجا خاکش کردین؟
- تو سنت آگوستین. می‌تونم راهنماییتون کنم.
اگه بخواین.
- آره. ممنون، کادروس.
خداوندا، مراقب روح مهربون لویی باش.
به نام پسرت، آمین.
می‌خوام یه سنگ قبر بذارم تا یادش رو زنده نگه دارم.
- (ادموند!)
- پدر!
پدر... - (حالت خوبه؟)
- گیر کردم. - چقدر مونده؟
- نهایتش ۲ متر.
- (چقدر؟) - ۲ متر!
ناله می‌کنه.
- تکون نخور. همونجا بمون.
آروم باش. نفست رو نگه دار.
- (عجله کن!)
صدای ضربه از دور. - ادموند!
ادموند! ادموند؟
بجنب! نفس بکش! نفس بکش، یالا!
نفس بکش!
آفرین!
خوبه.
الان می‌تونی نفس بکشی.
خوبه.
همینجوری... خوبه.
- (ممنون.) - با احتیاط بیشتر
می‌تونیم از اینجا بریم بیرون.
با توجه به چیزی که بهم گفتی...
به نظرم میاد...
که دادستان تو این ماجرا نقش داشته.
- اون به بی‌گناهی من باور داشت.
- دوباره بهم بگو قبل از دستگیریت چی شد.
- شنیدم که نظرات سیاسی شما
خیلی افراطی بود.
امروز یه نفر
این نامه رو به پلیس تحویل داده...
که توش نوشته به شما مأموریت دادن
یه نامه از ناپلئون رو با دستور اینکه تحویل بدید
به کمیته طرفدار بناپارت تو پاریس.
- درمونده شدم، پدر.
دیگه نمی‌تونم بخوابم.
- عجیبه.
- باید نامه رو
به کی می‌دادی؟ - به یه آقای نوآرتیه،
تو پاریس.
- شاید...
دادستان نوآرتیه رو می‌شناخت.
- غیرممکنه.
گفت می‌خواد درباره این مرد تحقیق کنه.
- ولی به گفته خودت، همه‌چی بعد از
شنیدن این اسم عوض شد.
- بس کن!
- برگرد.
- اگه ویلفور می‌شناختش،
می‌گفت.
- اِ...
گفتی «ویلفور»؟
- آره، آقای دو ویلفور. دادستان.
می‌خنده.
- حالا همه‌چی معلوم شد.
- چی معلوم شد؟
- اسم اصلی خانواده نوآرتیه
«نوآرتیه دو ویلفور» بود.
وقتی طرفدار بناپارت شد، اسمشو عوض کرد.
همه فقط به اسم «آقای نوآرتیه» می‌شناختنش.
اگه دادستان،
آقای دو ویلفور...
فهمیده باشه که این شخص
از اعضای خانواده‌شه،
تنها نگرانیش محافظت از اون بوده.
حتی شاید حاضر بوده تو رو از روی زمین
محو کنه.
- محاله.
- مردی که فکر می‌کردی داره از بی‌گناهیت
دفاع می‌کنه...
- مطمئنی؟
- اوه، آره! من این نوآرتیه می‌شناسم.
- لعنت به تو، ویلفور!
لعنت خدا به تو!
این کار خدا نیست،
کار منه.
با دست‌های خودم عذابت میدم،
و بدتر از چیزی که من کشیدم عذاب می‌کشی!
فقط کاش زنده بمونی تا دوباره ببینمت!
- فکر کنم ۳ متر رفتیم.
فردا باید بپیچیم سمت راست،
به طرف حیاط.
- باشه.
- از بروسین معمولاً
برای درمان اسپاسم عضلانی
و درد آرتروز استفاده میشه، ولی درمان خطرناکیه
که می‌تونه یه بزرگسال رو تو چند دقیقه بکشه.
- خیلی جالبه.
یه سم کشنده که می‌شه به نفع خودمون ازش استفاده کنیم.
- آره، فقط به دوز بستگی داره.
اِف...
برابر است با جی ضرب در مجموع
جرم‌ها، تقسیم بر جذر
می‌شه فاصله‌ای که بینشون هست.
- آه، چه ساده‌ست!
- خب آره... آقای نیوتن ساده‌ش کرده.
خب، کافیه.
وقت درسه.
بعد از ماه کامل،
بخش روشن ماه کوچیک‌تر میشه.
بهش میگن
ماه کهنه، که تا ماه نو ادامه داره،
که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شه. بعدش...
«چنین نمایشی...
به سربازها بگید شلیک کنن.»
و اینطوری این تراژدی بزرگ تموم میشه.
- بی‌شک بهترین اثرشه. - هوم... خب!
فردا درباره کلروفرم حرف می‌زنیم.
خیلی جالبه.
- پدر...
- بله؟
- می‌خوام روزی دو ساعت بیشتر تونل بکنم.
- باید بین کار بدنی و درس تعادل برقرار کنی.
- آره، ولی هر چه زودتر از اینجا برم بیرون...
- ادامه بده.
- فقط به انتقام فکر می‌کنم.
- باید مراقب باشی، ادموند،
چون وقتی می‌خوای انتقام بگیری،
بهتره اول قبر خودت رو بکنی.
- کنتس، چه افتخاری که بالاخره ملاقاتتون می‌کنم!
میشه سرتون رو یه‌کم کج کنید، کنتس؟
[پنج سال بعد]
- پدر! پدر!
نزدیک هدفیم!
صدای نگهبان‌ها رو می‌شنوم.
- پس دیگه نزن. هیس...
نگهبان‌ها نباید صدایی بیشتر
از خراش خراش یه موش بشنون.
آه!
باید خیلی مراقب باشیم، ادموند!
باید آماده باشی، اگه مجبور شدیم
نصف شب فرار کنیم، و نگهبان‌ها رو غافلگیر کنیم.
آه!
چقدر منتظر این لحظه
بودم؟
باید دعا کنیم دریا آروم باشه،
چون باید تو یه شب بی‌مهتاب بریم.
هفته بعد. - می‌خواین صبر کنیم؟
- از ۱۰ روز حرف می‌زنم. ۱۰ روز از ۱۵ سال!
این که...
به اندازه یه پلک زدنه!
مگه تو مارسی قرار ملاقات داری؟
یه دختر خوشگل اونجا منتظرته؟
- رسیدیم!
نجاتم دادید، کشیش فاریا.
- نه، نه، نه پسرم.
ما همدیگه رو نجات دادیم.
ادموند...
ادموند!
به سختی نفس می‌کشه.
ادموند...
- پدر!
پدر! - ادموند، من...
- چی شده؟ - افتادم.
من...
نمی‌تونم بلند شم.
نمی‌تونم.
ناله می‌کنه.
دیگه حس نمی‌کنم...
نیمه چپ بدنم رو حس نمی‌کنم.
- دراز بکش.
خیلی نزدیک هدفیم، پدر.
- باید تنهایی بری.
- نه، نه، نه! نه. نه، من کولت می‌کنم.
به من آویزون میشی. باهات شنا می‌کنم.
- و وقتی رسیدیم ساحل،
چی میشه؟
نه...
- من پیشت می‌مونم.
خوب میشی و با هم میریم، همونطور که برنامه‌ریزی کردیم.
- ادموند...
یه چیزی هست که باید بهت بگم.
خیلی مهمه.
خب، برو یادداشت‌هام رو بیار. سنگ دیوار رو بردار، برو.
پشتش رو نگاه کن، ته‌ش.
باید یه تیکه پوست‌نوشته باشه.
بیارش اینجا.
آفرین!
وقتی داشتم کتابخونه کنت اسپادا رو خالی می‌کردم،
این تیکه پوست رو پیدا کردم.
هیچی روش ننوشته بود. انداختمش تو آتیش.
وقتی شروع به سوختن کرد، حروف رو
دیدم، و درش آوردم. یه چیزایی
با جوهر نامرئی نوشته شده بود. - چیه؟
- یه نقشه‌ست
از جزیره مونت کریستو.
با راهنمایی‌هایی برای پیدا کردن یه گنج افسانه‌ای.
ببین...
سال ۱۵۰۲،
کاردینال اسپادا دشمن بزرگ اون پاپ وحشتناک
الکساندر ششم بورجیا بود، و این پاپ...
چشم به ثروتش داشت، پس کاردینال مجبور شد مخفیش کنه،
و این دستورالعمل‌ها رو برای پسرش گذاشت.
بعد، کاردینال به دست پاپ کشته شد.
و فقط اون نه.
پسرش هم کشته شد.
قبل از اینکه حتی بفهمه پدر بیچاره‌ش مرده،
پس این راهنما تا امروز
گم شده بود.
بعضی قسمت‌های پوست نوشته سوخته.
سال‌ها فکر کردم تا آخرین کلمات رو رمزگشایی کنم.
«۲۰ قدم به سمت غرب صخره خرگوشی
یه در مخفی هست.
وقتی وارد غار شدی، یه راه فرعی میره سمت چپ.
از صخره‌ها رد شو،
و اونجا گنج من رو...
پیدا می‌کنی.»
پیداش کن، ادموند.
همه‌ش رو به تو وصیت می‌کنم.
- احتمالاً دیگه اونجا نیست. ۳۰۰ سال زمان زیادیه.
قاچاقچی‌ها کالاهاشون رو تو جزیره انبار می‌کنن.
- شاید دیگه اونجا نباشه، ولی...
به نظرم هنوز اونجاست، ادموند.
باید پیداش کنی.
پیداش کن،
و ازش استفاده کن تا یه زندگی عالی داشته باشی.
- من شما رو اینجا تنها نمی‌ذارم، پدر.
شما خوب میشید. مطمئنم.
- خدا به خاطر ایمانت برکتت بده، پسرم!
حالا تنهام بذار. من باید...
اگه می‌خوام بهتر بشم، باید یه‌کم بخوابم.
- به زودی می‌تونی شنا کنی.
- نمی‌دونم چرا، حس می‌کنم دیگه سنی ازم گذشته.
- این...
این ساعتیه که مرسدس روز نامزدیمون
بهم هدیه داد. - خیلی قشنگه.
- می‌دونم. - اوه!
تو هم نگهش داشتی...
این همه سال!
- آره.
- همین تو رو زنده نگه داشت، ادموند.
- آره.
- وقتی از اینجا رفتی بیرون...
پیداش کن.
باهاش ازدواج کن، ادموند.
من...
برکت خدا بر تو، پسرم!
برکت خدا بر هر دوی شما!
- نگهبان‌ها! فرماندار رو صدا کنید!
زندانی شماره ۲۷ مرده.
- مطمئنی تظاهر نمی‌کنه؟ بعضی وقت‌ها این کار رو می‌کنن.
مشعل رو بده به من.
پاهاشو بگیر بالا.
مرده. بذاریدش تو کیسه و دفنش کنید.
- بعد از شام بهش رسیدگی می‌:نیم.
بیا، بریم شام بخوریم!
در بسته میشه.
- منو ببخش، پدر.
- این پیرمرد چقدر سنگینه! - بجنب...
تمومش کنیم.
- یالا!
- آروم.
- خب. آماده‌ای؟ - آره.
- ۱... ۲...
۳!
- کاسه‌ت کو، زندانی شماره ۳۴؟
شماره ۳۴! بیدار شو!
نگهبان‌ها!
فرماندار رو صدا کنید!
نمی‌دونم چی بگم. - خفه شو!
تخت رو از دیوار دور کنید.
سعی کنید این سنگ رو تکون بدید.
مشعل!
با من بیاید.
برش دارید!
عجله کنید!
عجله کنید، یالا!
سریع‌تر!
برید کنار! برید کنار!
اونا وسیله داشتن.
می‌تونسته از کیسه خودشو آزاد کنه!
اونجا واینستید! بدویید!
توپ رو شلیک کنید! نگهبان‌ها رو جمع کنید!
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.