‫« فرجام خدایان »
‫« قسمت دوم: نیزه‌ی بدعت‌گذار »
‫سیگرید!
‫سیگرید,
‫سیگرید!
‫سیگرید مجرد,
‫خودسر و زخم‌دیده,
‫چی ازم می‌خوای؟
‫مدت زیادیـه که با خدایان زندگی می‌کنم
‫اما قبل از هرچیزی از قماش غول‌هام,
‫مدت زیادی نمی‌گذره که غول‌ها مُردن,
‫برام مهم نیست خونت از چیـه,
فقط این برام مهمـه که وقتی ‫ خون اون‌ها داشت ریخته می‌شد،
‫تو قایم شده بودی,
‫من چی؟
‫من هم برای تو مُردم؟
‫جایی که اومدی اسمش هِلـه،
‫اما زنده می‌مونی,
‫تو مهمان پادشاهی بلندبالای منی,
‫هل همونطور که یه مکان هست
‫یه شخص هم هست،
‫دختر همیشه نیمه‌مُرده‌ی من,
کشته‌شدگان جنگ که به والهالا میرن
,توسط والکیری‌ها برده میشن
‫هل دزدها و خائنین رو می‌بره,,,
‫و همچنین درغگوها،‌ بزدل‌ها و رذل‌ها,
‫فقط یکی‌شون برای من صدق می‌کنـه,
‫به من هم گفتی مهمان, ‫مهمانان تو می‌تونن آزادانه برن؟
‫بله،‌ عروس خونی,
‫اما تو دنبال انتقام گرفتنی، ‫نه آزادی,
‫گفته بودی ثور رو بهم میدی,
‫- سلاحی داری که بتونه اون رو بکشـه؟ ‫- با آهن خداکُش کار راحتیـه,
‫دورف اندواری می‌تونه بهت کمک کنه
‫اما آزگارد هم دربرابرت می‌ایسته,
‫دروازه‌هاش فقط یک‌بار فرو ریختند,
‫خدایان بوته‌ی تمشک وقتی ‫در دوران باستان با اودین جنگیدند،
‫محاصره‌ش کردن و بهش نفوذ کردن,
خدایان ونیر؟
‫ازم می‌خوای با خدایان باستان معامله‌ بکنم
‫تا شعله‌ی جنگ اول رو دوباره روشن کنم؟
‫چیزی که می‌خوای یه امر غیرممکنـه,
‫جنونـه,
‫جنون ماست که دنیا رو از نو می‌سازه,
‫عصر خدایان حقیر باید به پایان برسـه,
‫در رگناروک همه‌چیز دریده و فروپاشیده میشـه,
‫تو کمکم کن ثور رو بکشم،
‫بعدش هرکاری که دلت خواست با دنیا بکن,
‫مبارزانی رو جمع کن وبه واناهایم برو, ‫قول میدم در این سفر یاریت کنم,
‫سربازانت رو با دقت انتخاب کن,
‫به دنبال کسانی برو که در رنج هستند,
‫مردانی که در دل‌شون هِل دارن,
‫اما سریع و بی‌سروصدا برو,
‫قبل از این که اودین نقشه‌های خودش رو بکشـه,
‫سیگرید!
‫چیشد؟ ‫تو کجا بودی؟
‫هل,
‫هل بودم,
‫اون بهم پیشنهاد کمک داد,
‫اون؟ اون کیـه؟
‫لوکی از آزگارد,
‫باید عزاداری کنی,
‫سیگرید، لوکی دوست تو نیست,
‫اون,,,
‫بیا ببرمت خونه,
‫می‌خوای اشک بریزم؟
‫دیگه چیزی برام نمونده,
‫- تنها نیازم، انتقامـه, ‫- سیگرید,,,
‫من آخرین بازمانده‌ی خونواده‌م هستم,
‫شرافتم من رو به این کار ایجاب می‌کنـه,
‫باید ثور رو بکشم,
‫اون که مقید به قوانین یا شرافت ما نیست,
‫اون ثوره,
‫ما از خدایان ترسی نداریم,
‫به لوکی اعتماد ندارم,
‫دنبال جنگـه؟
‫خب بهش میدم,
‫تا زمانی که به کارم بیاد,
‫برای این سفر، پنج جنگجو با خودمون می‌بریم,
‫هرکدوم برای انگشت‌های دستِ باز،
‫که با بسته شدنش، ‫توی مشتش گیر می‌افتیم,
‫بقیه کسایی که سردرگم هستن هم لازم داریم,
‫کسایی که ‌چیزی برای از دست دادن ندارن,
‫و اول از همه، چه کسایی رو ‫به کام مرگ می‌فرستی؟
‫جنگنده‌ای که هیچ‌چیزی رو ‫ بیشتر از مرگ دوست نداره,
‫اولین باری که سکس داشتم هم ‫یادم نمیاد اینقدر خون ازم رفته باشـه,
‫خونواده‌م مُردن، ‫ثور، پسر اودین اونا رو کشته,
‫می‌خوام مُردنش رو ببینم,
‫و برای موفق شدن هم، ‫به کمکت احتیاج دارم,
‫برای هیچ قانون و هیچ اسمی
‫و برای هیچ پرچمی می‌تازیم و ‫احتمالاً هم توی این راه کشته میشیم,
‫میرم می‌شاشم و ‫بعدش راه می‌افتیم، باشه؟
‫وای، اِگیل,,,
‫اسمم چقدر قشنگ به دهنت می‌شینـه ماریا,
‫می‌دونی چرا مامانم اسمم رو گذاشته اگیل؟
‫چرا؟
‫از روی «اگیل تک‌دست»,
‫اون دستش قطع شده و ‫جاش یه شمشیر گذاشته,
‫شاید مادرم می‌دونسته که تو این دنیا ‫چیزای زیادی ازم گرفته میشـه,
‫اما دوست دارم اینطور فکر کنم که ‫ اون می‌دونسته
‫من با یه دست هم خیلی کارها می‌تونم بکنم,
‫اما تو که,,, دوتا دست داری,
‫آره,
‫عجب غلام دست‌ودلبازی هستی,
‫سرنوشت من اینـه که خدمت کنم و ‫بهم خدمت بشـه,
‫حرف نزن!
‫اما کارت رو بکن!
‫پدر!
‫ای مادرجنده!
‫شاعره فریب‌مون داد,
‫با حرفای کثیفش وسوسه‌مون کرد و ‫دیگه چاره‌ای نداشتیم,
‫همم,
‫اون شاعر رو بکشین!
‫بگیرینش!
‫رفت اونجا!
‫کجا رفت؟
‫کجاس؟
‫- همینطوری واینسین و,,, ‫- از اون طرف,
‫کی رو گاییدی؟
‫تو کی رو کشتی؟
‫هنوز هیشکی,
‫من اینطوری نمی‌خوام بمیرم,
‫آخه من رو چی‌کار دارین؟
‫چی‌کار داریم می‌کنیم؟
‫اگه لازمـه اینقدر حرف بزنی شاعر، ‫حداقل یه حکایت تعریف کن,
‫باشه، چرا که نه؟
‫شاید داستانی بگم که ‫با مقصدمون هم‌خونی داشته باشه,
‫فقط اگه می‌دونستم کجا داریم میریم,
‫جادوهای چوب‌دستی تو برامون کافی نیست,
,دنبال سید کونا می‌گردم
‫پس حکایتی رو تعریف می‌کنم که ,بگم چرا ایده‌ی خیلی مزخرفیـه
‫حالا درمورد سیدا کونا بشنوین،
‫کسی که می‌دونـه دارم ازش حرف می‌زنم،
‫چون به همه‌چیز آگاهـه،
‫حتی فکرای توی سرمون، ‫چون داریم به قلمروش نزدیک میشیم,
‫سید کونا هم اولش مثل من و شما بود،
‫اما در ازای قدرت، ‫عزیزترین کسش رو قربانی کرد,
‫پسرش,
‫خام خام اون رو خورد، جیغ کشید،
‫تا فریا چیزی که ‫ آرزوش رو داشت رو بهش بده,
‫چشم بصیرت,
‫کسی که حاضره واسه‌ی قدرت، از جون بچه‌ش هم بگذره
‫ به‌خاطر بی‌اجازه در زدن خونه‌ش، ‫کارهای خیلی بدتری هم باهامون می‌کنـه,
‫میشه بپرسم چرا اومدیم سراغ این آدم؟
‫چون حتی خدایان هم از آینده ترس دارن,
‫درخت جهانی ساختـه,
‫ای خدا، چه بوی گندی میاد!
‫تنها نیستیم,
‫گرگ!
‫نه‌، فقط یه بزدلـه که ‫لباس گرگ پوشیده,
‫پس بیا جلو توله‌سگ,
‫اطاعت کن اولفر,
‫نظر شما چیـه؟
‫به‌نظر من که حقش هست ‫طعم گلوی یه خدا رو بچشـه,
‫مگه نه؟
‫خبر داره! ‫از قبل خبر داره,
‫دل و جیگر بچه‌ش رو نگاه کرد و ‫نقشه‌مون رو بهش لو دادن!
‫اوه,,,
‫پسری که به‌خاطر فریا خوردم رو میگین؟ ‫هنوز حرفش رو می‌زنن؟
‫می‌تونم به غلام‌تون کمک کنم,
‫بیا داخل,
‫بیام داخل کجا؟
‫اون کیـه؟
‫اولفر یه حرومزاده‌س و از بچگی ‫باهاش عین حرومزاده‌ها رفتار کردن,
‫وسط یه عمل شنیع مچش رو گرفتم و ‫برده‌ی خودم کردمش,
‫حالا من اعتراف‌گیرشم و ‫اشتباهاتش به من قدرت میدن,
‫اگه اجازه بدین، ‫دستش رو نجات میدم,
‫چرا باید بهت اعتماد کنیم، ساحره؟
‫چون بهم اعتماد خواهید کرد و ‫این کاریـه که می‌کنین,
‫- این که نشد,,, ‫- بکن!‌ هرکاری می‌خوای بکن,
‫- بهش دست نزن, ‫- صبر کن,
‫حتی اگه همه‌مون رو هم به کشتن بدی، ‫باید ازت اطاعت کنیم؟!
‫بخشی از حرفات درست بود,
یکی به اسم سید کونا ‫پسری رو به‌ دنیا آورد,
‫اما می‌تونست تو چشمام نگاه کنـه و ‫بفهمـه که آینده‌ی من، یه زندگی زنونه‌س,
‫عاشقم بود و من رو ‫به‌عنوان سید کونای خودش معرفی کرد,
‫حالا هم من لباسای مادرم رو می‌پوشم و ‫به کارش ادامه میدم,
‫وقتی که پای شاعرها اومد وسط، ‫ماجرا عوض شد,
‫یه کاریش می‌کنم,
‫گرگت رو بهم پیشنهاد دادی,
‫اما من اومده بودم دنبال یه ساحره,
‫الان هم داری,
‫گوزن‌های بیرون بهم گفته بودن,
‫ما به همدیگه پیوند خوردیم,
‫چه خوشم بیاد، چه نیاد,
‫نزدیک بود اون هیولا بکشتمون،
‫برای تو هم اصلاً مهم نبود,
‫برای یه ماجراجویی جنون‌آمیز، ,جنون لازم داریم
‫مخالفی؟
‫مسیر هردومون یکیـه
‫اما تو داری وارد اموری میشی که ‫کنترلی روش نداری,
‫چه مسیری در پیش داریم؟
‫مگه خودت خبر نداری؟
‫همه‌مون که با همدیگه باشیم، ‫فقط یه هدف راحت واسه‌ی ثوریم,
‫اما بهم گفتی یه دورفی هست که ‫می‌تونه بهمون برتری بده,
‫میریم نیداولیر,
‫مراقب باش,
‫اون برق توی دریاچه به‌خاطر فلزهاس,
‫دورف‌ها اینجا آهنگری می‌کنن,
‫آهن‌شون رو از باتلاق تامین می‌کنن,
‫قبلاً به منظور دیگه‌ای ازش استفاده می‌شد,
‫پادشاهان و کشیش‌ها ‫ز‌ن‌هاشون رو اینجا غرق می‌کردن,
‫زن‌هاشون؟
‫زن‌هایی که عاشق می‌شدن و ‫ بهشون انگ «فاحشگی» می‌زدن,
‫زن‌هایی که حرف‌هاشون تند و بُرنده بود,
‫به پایین پرت می‌شدن،
‫و توی اعماق آتش ‫تبدیل به سنگ می‌شدن,
‫عذاب‌شون توی سلاح‌های دورف‌ها زنده‌ن,
‫خشم‌شون رو مال خودم می‌کنم,
‫زبان مردگان,
‫قبل این که بهمون اجازه‌ی ورود بده ‫باید بهش جواب بدیم,
‫منم که اهل مذاکره,
‫لوکیِ عنکبوت، ‫به قولی که دادی عمل کن,
‫درود بر تو سیگرید,
‫پس دوست‌پسرت اینـه,
‫پسر شجاعی بوده که پا به این نبرد گذاشتـه,
‫به من میگن «مشتاق درخشش»، ‫یکه و تنها,
‫نه پدر دارم و نه مادر,
‫از سنگ به‌وجود اومدم و ‫توی آتش‌دان زندگی می‌کنم,
‫و عمرم رو اونجا می‌گذرونم,
‫یه معما از دروازه محافظت می‌کنـه,
‫چخماق,
‫جواب چخماقـه,
‫جرقه‌ی الهی دورف‌ها,
‫این اندواری کجاس؟
‫میاد,
‫مگه این که این به‌اصطلاح دوستت ‫واسه سرگرمی خودش ما رو کشونده باشه اینجا,
‫احتمالاً یه‌جا قایم شده,
‫اندواری، استاد آهنگر,
‫من لیف هستم، ‫پسر گورم و پادشاه ولسونگ,
‫- راه درازی اومدیم تا,,, ‫- می‌دونم برای چی اومدین,
‫این خون رو می‌شناسم,
‫رفتی هل و برگشتی,
‫دنبال فلز خداکُشی,
‫بیاین دنبالم,
‫از آخرین باری که یه مشتری به این شجاعی ‫ داشتم، خیلی وقتـه که می‌گذره,
‫فقط قیمتت رو بگو,
‫بهتون اشتباه گفتن,
‫دستمز من با طلا نیست,
‫پس با چیـه؟
‫با ارواح,
‫«شاید با من جون‌های زیادی رو بگیری ‫اما در ازاش،
‫من جون تو رو می‌گیرم,»
‫فلز من تار و پود سرنوشت رو می‌بُره و ‫بدشگونی میاره,
‫اما این که کِی و چطوری، ‫اصلاً مشخص نیست,
‫اینطوری جلوی دزدها رو می‌گیرم,
‫اون هم یه دزد به‌خصوص،
‫احتمالاً می‌شناسینش،
‫لوکی,
‫تا حالا ندیدمش, ‫من دنبال ثورم,
‫و دزد هم نیستم, ‫هرچقدر که لازم باشه برای سلاحت می‌پردازم,
‫صبر کن, ‫تو نمی‌دونی داری چی‌کار می‌کنی,
‫سیگرید,
‫اسمش شاخـه،
‫و از الان,,, مال توئـه,
‫و تو از نفرینش سود می‌کنی؟
‫من پیرتر از چیزی‌ام که نشون میدم و ‫این اتفاقی هم نیست,
‫وقتی با سرنوشتش روبرو بشه، ‫من هم از سرنوشتم رها میشم,
‫دیگه کاری اینجا نداریم, ‫لازم نیست کس دیگه‌ای,,,
‫من این چاقوها رو میارم,
‫تو اون باتلاق کوفتی، تبرم رو گم کردم,
‫من هم خودم یه سلاحم
‫و به‌اندازه‌ی کافی نفرین‌ شدم,
‫البته باید اشاره کنم که,,,
خواستم به اون زن بگم که
‫فقط کسانی می‌تونن از سلاح‌های من ‫ استفاده کنن که نیت حقیقی دارن,
‫اگه سلاح، تردیدی رو توی جنگجو حس کنـه، ‫زنده زنده اون رو می‌سوزونـه,
‫عقیده‌ی اون رو دیدم,,,
‫,,,اما تو دوست من،
‫تو نگاهت شک می‌بینم,
‫نه, ‫لازم نیست چیزی رو ثابت کنی,
‫ولی انگار لازمـه,
‫- اگه نتونی حرفم رو باور کنی,,, ‫- نمی‌خوام از دستت بدم,
‫سر تا پا متعلق به توئم,
‫بذار رگناروک بیاد، ‫حتی اگه باعث نابودی بشـه,
‫هنوز کارت تموم نشده,
‫دنبال پنج‌تا جنگجو می‌گشتی ‫اما فقط چهارتا رو می‌بینم,
‫صبر کنین!
‫من هم باهاتون میام,
‫به چه دلیلی؟
‫کارم به خودم مربوطـه,
‫رَدَم می‌کنی؟
‫اگه بتونی دردش رو تحمل کنی
‫می‌تونم از اون خون به نفعت استفاده کنم,
‫چطوری؟
‫آهن، خون رو مستحکم می‌کنـه,
‫هیچ‌چیزی بیشتر سوختن خونواده‌م ‫برام درد نداره,
‫حرفی که زدی رو فراموش نکن,
‫سیگرید!
‫اون زن خودش رو پوشیده از آهن می‌کنـه,
‫قدرت ما متعلق به توست,
‫حزن ما متعلق به توست,
‫آهن ما متعلق به توست,
‫سیگرید!
‫سیگرید,
‫چیزی نیست, ‫چیزی نیست,
‫نمی‌تونم براشون گریه کنم لیف,
‫حتی گریه هم نمی‌تونم بکنم,
‫می‌‌دونم,
‫این‌ها اشک توئن,
‫اگه اراده کنی
‫آسمون رو به زمین میاری,
‫دوستان قدیمی من،
‫«فکر» و «یاد»،
‫نقشه‌های سیگرید رو بهم نشون بدین,
‫سیگرید,
‫زیبا,
‫عروس خونی,
‫داری با پسر من جنگ راه میندازی,
‫ادوین چشمانش رو به روت باز کرده,