‫- یه غذا؟ ‫- هرچیزی؟
‫- هرچیزی که بخوام؟ ‫- خب,,,
‫- مارچوبه, ‫- لازانیا,
‫- پیتزا, ‫- آم,,,
‫کیک شکلات گرم با شکر نارگیل,
‫نیمرو با سیب‌زمینی سرخ‌کرده,
‫- سالاد وگان خام, ‫- من هر روز پیتزا می‌خورم,
‫- میگو با سیر, ‫- میشه کنارش بستنی وانیلی هم باشه؟
‫زرده تخم‌مرغ کامل پخته شده باشه,
‫- با بلغور گندم, ‫- هرچی بیشترین گوشت رو داشته باشه,
‫اگه مخلوط شده باشه بدم میاد,
‫- شکسته نشده باشه, ‫- گوشت گاو، گوشت خوک و مرغ,
‫با زردچوبه,
‫یه وسیله,,,
‫- هرچیزی؟ ‫- خب,,,
‫اون خودکار,
‫- یه چاقوی جیبی, ‫- یه تبر؟
‫- یه دیلدو, ‫- یه خنجر,
‫شوخی کردم,
‫یه نقاشی خیلی زیبا,
‫تضمین می‌کنی هرروز پیتزا داشته باشم؟
‫آره,
‫چون اگه پیتزا نخورم ممکنه واقعا عصبانی بشم,
‫چقدر عصبانی؟
‫می‌دونی چرا اینجام دیگه، آره؟
‫اینجا نوشته که سعی کردی خونه‌ی ‫پدر مادرت رو وقتی خواب بودن
‫آتیش بزنی,
‫همونقدر عصبانی,
‫از خودتون خجالت نمی‌کشین؟
‫حرومزاده‌های لاشی!
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫- ۲‌۱! ‫- اون مرده، همونی که قایم شده,
‫همون یارو که تو طبقه ۲‌۱ئه!
‫اون فیله استیک خوک و ‫گوشت توی پیتزا رو خورده!
‫روز اوله و همچین گندی بالا آوردین!
‫۲‌۱!
‫هی! نه!
‫- نه, ‫- تازه‌واردهای لعنتی,
‫چندبار باید بهتون بگیم؟
‫که فقط می‌تونم غذای خودم رو بخورم؟
‫آره, یا چیزی که قبلا اجازه گرفته باشی ‫با یکی دیگه عوض کنی,
‫این قانونه,
‫منظورت همون قانونیه که هرکی ‫غذای من رو خورده نادیده گرفته؟
‫فردا بهش رسیدگی می‌کنیم,
‫اما نمی‌تونی عین یه «وحشی» ‫هرچی که می‌خوای بخوری,
‫نه, «وحشی‌ها»ی واقعی آدم‌های ‫طبقه ۲‌۱ان که غذای من رو خوردن,
‫من حداقل باید حق این رو ‫داشته باشم تا یه غذایی,,,
‫حق این رو داری که ما «وفاداران» ‫از غذات محافظت کنیم, درسته,
‫داریم روش کار می‌کنیم,
‫اگه شما «وفاداران» اینطوری ‫اوضاع رو مدیریت می‌‌کنین،
‫پس به مشکل برمی‌خوریم,
‫کار راحتی نیست، ‫اما از وقتی «انقلاب وحدت» شروع شده،
‫هرچی ماه‌های بیشتری می‌گذره، ‫زندگی تو «گودال» منصفانه‌تر می‌شه,
‫و با کمک همه، قانون به ‫پایین‌ترین طبقه هم می‌رسه,
‫متوجه نیستی که اگه ‫غذای یه نفر دیگه رو بخوری،
‫اون شخص فکر می‌کنه در حقش اجحاف شده
‫و اونم حق این رو داره ‫که هرچی می‌خواد بخوره؟
‫اونوقت اون شخص به شخص دیگه‌ای ضرر می‌زنه ‫و اشخاص دیگه به اشخاص دیگه,
‫اینطوری یه واکنش زنجیره‌ای به وجود میاد ‫و کسایی که توی طبقات پایین‌ترن بدون غذا می‌مونن,
‫حرف زدنت تموم شد؟
‫گوش کن احمق‌جون، اگه اون بال مرغ رو بخوری، ‫همچین اتفاقی می‌افته,
‫«احمق‌جون»؟
‫- این احمق رو نگاه کن, ‫- حق با اوناست, همچین اتفاقی می‌افته,
‫آره خب, گفتنش واسه تو راحته,
‫هیچکس کراکت‌های بوگندوی تو رو نخورده,
‫یکی می‌خوای؟
‫باشه,
‫ولی نمی‌خوام فردا بازم از این ‫مشکلات باشه، متوجه شدین؟
‫باشه, فقط مطمئن شو قبل از ‫این‌که پلتفرم بره پایین بخوریش,
‫«مدیریت» بهمون اجازه نمی‌ده ‫غذایی نگه داریم,
‫مجازاتت می‌کنن, ‫و دفعه دومی در کار نخواهد بود, متوجهی؟
‫آره متوجهم,
‫چرا اون‌هایی که تو طبقه‌ی ۲‌۱ ‫پیتزای من رو خوردن مجازات نمی‌کنن؟
‫ما قانون هرکی باید غذای خودش رو ‫بخوره رو وضع کردیم، نه مدیریت,
‫یادت باشه، این ماه خوش‌شانس بودی ‫که تو طبقه ۲۴ بیدار شدی,
‫ماه بعد، ممکنه سر از یه ‫طبقه خیلی پایین‌تر دربیاری,
‫اما الان این کاری که توی روز اولت کردی، ‫کار خیلی شرافتمندانه‌ای بود,
‫به بقیه احترام بذار و نظم طبقه‌ت رو حفظ کن,
‫نذار گودال شکستت بده,
‫«نذار گودال شکستت بده,»
‫اسمت چیه؟
‫زامیاتین,
‫پرمپوآن,
‫«پرمپوآن,»
‫راستش، غذای مورد علاقه‌م،
‫کراکت ژامبونی بود که ‫دوست‌پسر سابقم درست می‌کرد,
‫اما خب، الان خوردن اون غیرممکنه,
‫دلت براش تنگ می‌شه؟
‫توی گودال دنبال چی می‌گردی؟
‫زمان,
‫برای فراموش کردن کاری که کردم، ‫به زمان نیاز دارم,
‫۴۴!
‫۴۴,
‫۴۴!
‫۴۴! اطلاعات رو به طبقات بالا بفرستین!
‫- ۴۴! ‫- ۴۴!
‫زنجیره ارتباطات توی طبقه‌ی ۴۴ قطع شده،
‫و نمی‌دونیم که غذا از اونجا به پایین ‫منصفانه تقسیم شده یا نه,
‫می‌دونیم که از طبقه‌ی ۲‌۱ به بعد ‫منصفانه تقسیم نشده,
‫در کل چندتا طبقه هست؟
‫۳۳۳تا,
‫مهم نیست در کل چند طبقه هست,
‫مهم اینه که به همه طبقات غذا برسه,
‫فردا، افرادمون از طبقه ‌۱۹ و ۲۰
‫به طبقه ۲‌۱ می‌رن ‫تا از پیتزای تو محافظت کنن,
‫و اون‌هایی که تو طبقه ۴۲ و ۴۳ان ‫به طبقه ۴۴ می‌رن
‫تا افراد طبقات پایین‌تر هم بتونن غذا بخورن,
‫اوضاع کار اینطوریه,
‫حالا هم بهتره که یکم بری عقب,
‫چیه؟ دیگه نمی‌تونیم اینجا وایستیم؟
‫چه حسی داشتی؟
‫وقتی تقریبا پدر و مادرم رو کشتم؟
‫شرمنده, یه لحظه صبر کن,
‫با توجه به چیزی که اینجا نوشته، ‫تو سعی کردی اتاقت رو آتیش بزنی،
‫اما ۳۰ثانیه بعد نظرت عوض شد,
‫فقط یه سطل ‌آشغال، ‫زندگی‌نامه خودت که داشتی می‌نوشتی
‫و چندتا جعبه خالی پیتزا آتیش گرفتن,
‫ببین، عوضی، باید بدونی
‫که اون‌ها من رو فرستادن این‌جا ‫چون ازم می‌ترسن,
‫پیتزای کیری من کجاست؟
‫خفه‌شو، مرتیکه مزاحم!
‫- داری میری روی مخم! ‫- پیتزای کیری من کجاست؟
‫پیتزای,,,
‫چه خبره؟
‫آدم‌های طبقه ۲‌۱ دارن مقاومت می‌کنن,
‫گمونم قراره فقط همین یه بار مجازات بشن,
‫- بعدی کیه؟ تو, تو, بیا دیگه, ‫- حرومزاده,
‫یالا طبقه ۲۲!
‫بیا بریم تو کارش!
‫اون‌ها رو پلتفرم‌ان,
‫اگه آدم‌های طبقه ۲۲ نتونن جلوشون رو بگیرن، ‫ما باید مهارشون کنیم,
‫و شماها هم همین‌طور,
‫منظورت چیه؟
‫من نیومدم اینجا مبارزه کنم, ‫هیچ‌کس حرفی از مبارزه نزد,
‫من به‌خاطر پیتزا می‌بخشمشون, تموم شد رفت,
‫چارچوب تخت‌ها رو بشکنین ‫و میله‌هاش رو دربیارین!
‫بگیرش, الان!
‫- باید چی‌کار کنیم؟ ‫- نمی‌دونم,
‫تکون بخور، خدا لعنتت کنه!
‫هی!
‫- چه خبره؟ ‫- می‌خوان بجنگیم,
‫- چی؟ ‫- واسه غذا,
‫هی، تو که اون بالایی! صدای من رو می‌شنوی؟
‫پیتزای من رو بخور, مشکلی نیست, ‫همه‌ش مال تو,
‫فقط بهم آسیب نزن, خواهش می‌کنم,
‫- هی! ‫- لعنتی,
‫داغه! داغه! داغه!
‫غذا! باید از شر غذا خلاص بشیم! ‫کمک‌مون کن!
‫سرده,
‫می‌خوان منجمدمون کنن,
‫سرده!
‫خیلی سرده!
‫خودشه,
‫تموم شد,
‫کارت خوب بود,
‫از اون نترس‌هایی، مگه نه؟
‫هنوز بی‌هوشه؟
‫آره,
‫یکم پیتزا می‌خوای؟
‫- پیتزا می‌خوای لاشی؟ چطوره؟ ‫- تمومش کن!
‫این بی‌خاصیت کلی بهمون ضرر زد,
‫و به‌خاطر اون، هیچکس امروز غذا نمی‌خوره,
‫اما نحوه کار ما این شکلی نیست,
‫نه,
‫شما واسه این کارها خیلی باکلاسین,
‫چی؟
‫شاید فقط اون نیست که مقصره,
‫دیروز من می‌تونستم یه چیز دیگه بخورم,
‫کلی غذا روی پلتفرم بود، ‫اما تو بهم اجازه ندادی,
‫پس می‌گی تقصیر ماست؟
‫حرفم اینه که، بعضی‌وقت‌ها یکم آزادی,,,
‫نه! نه, خفه‌خون بگیر,
‫نه,
‫آزادی این نیست که بتونی هرچی می‌خوای بخوری,
‫آزادی این نیست, فهمیدی؟
‫اون مرده,
‫نه, مادرجنده, حرومزاده کسکش,
‫چه آدم نترسی هستی,
‫بسه دیگه!
‫با اون چی‌کار بکنیم؟
‫شما دوتا هیچ‌کاری نمی‌کنین,
‫من باهاش می‌رم پایین ‫تا یه فرد برگزیده پیدا کنم,
‫«فرد برگزیده»؟
‫اون‌ها کسانی بودن که ‫اقبال این رو داشتن «ارباب» رو ببینن,
‫اون اساس «قانون» رو پایه‌گذاری کرد,
‫افراد برگزیده مسئول ‫برقرار کردن درست قانون,,,
‫وایستا, وایستا, وایستا,
‫«ارباب»؟
‫بعضی‌ها صداش می‌کنن
‫«مسیح»,
‫یا «ایلداگو»,
‫هیچکس نمی‌دونه هنوز زنده‌ست یا نه,
‫یا حتی وجود داشته یا نه,
‫خیلی وقت پیش،
‫قبل اینکه من به اینجا بیام، ‫ارباب پیام‌آور امید بود,
‫می‌گن که اون یه ماه بدون غذا زنده موند
‫اونم توی یکی از پایین‌ترین طبقات,
‫با مدیتیشن کردن,
‫ماه بعدش، سر از یه طبقه دیگه درآورد,
‫جایی که بازم خبری از غذا نبود,
‫اون گوشت ران پای خودش رو برید,,,
‫و نیازمندها رو سیر کرد,
‫افراد برگزیده‌ش رو,
‫از اون به بعد، ماه به ماه،
‫افراد برگزیده، پیام وحدت ارباب رو ‫در سرتاسر گودال پخش می‌کنن,
‫خواهان تقسیم عادلانه غذا هستن,
‫این چیزیه که می‌تونیم ‫با همدیگه به دستش بیاریم,
‫حتی اگه سرمون از تن‌مون جدا بشه,
‫هرچی تو بگی، روبِس‌پیِر,
‫اما من دو روزه که غذا نخوردم,
‫و پیتزام رو می‌خوام!
‫از این بابت مطمئنی روبِس‌پیِر؟
‫مطمئنی اربابت خوش‌حال نمی‌شه ‫اگه زنه رو تیکه تیکه‌ کنی
‫و نیازمندها رو باهاش سیر کنی؟
‫در هر صورت که خودش پخته شده,
‫آدم‌خواری از وقتی ارباب ‫راه و روش درست رو بهمون نشون داد،
‫توسط قانون ممنوع شده,
‫هر روز از خودت ‫یه قانون جدید درمیاری روبِس‌پیِر,
‫این‌ها مال آدم‌هایی‌ان که دیروز مردن,
‫- باید بریزمشون دور, ‫- چی؟
‫قانون میگه باید فقط یه غذا بخوریم,
‫اونوقت چرا؟
‫تقسیم دلبخواهی باقی‌مونده غذاها ‫فقط به نفع یه عده کمیه,
‫و هیچکس به قانونی که برابری رو ‫رعایت نمی‌کنه احترام نمی‌ذاره,
‫حتما که نباید دلبخواهی باشه,
‫می‌تونیم خودمون بخوریمش!
‫خیلی خب,
‫صدف خوراکی، نوار شکمیِ سرخ‌شده خوک ‫و بره کبابی,
‫از الان شما مسئول این غذاها هستین,
‫هرروز، باید مطمئن بشین ‫که دست‌نخورده به شما برسن
‫و از شر منبع دعوا خلاص بشین,
‫اگه بخواید، می‌تونین غذاتون رو عوض کنین،
‫اما اون‌وقت باید غذای خودتون رو دور بریزین,
‫باشه؟
‫باور کنین، توی طولانی‌مدت این بهترین راهه,
‫هیچکس نباید از مرگ دوستش سود کنه,
‫با اون چی‌کار می‌کنن؟
‫شدیدا مجازاتش می‌کنن,
‫اما منصفانه,
‫امیدوارم قبل از رسیدن به حفاظِ طبقه ۴۴، ‫بتونم یه فرد برگزیده پیدا کنم,
‫برگزیده‌های زیادی باقی نمونده‌ن,
‫به قانون احترام بذارین,
‫و اجراییش کنین,
‫حرف‌هایی که زد رو باور می‌کنی؟
‫امروز آخرین روزمون تو این طبقه‌ست,
‫نشونم بده چه کاری از دستت برمیاد,
‫من بیشتر اهل علم و دانشم,
‫اونقدرها که به‌نظر میاد احمق نیستم,
‫من کل زندگیم رو صرف ریاضیات محض کردم,
‫اما بی‌خیال شدم,
‫چرا؟
‫به‌خاطر این,
‫جذر منفی یک,
‫جواب این معادله
‫چیزیه که توی ریاضی بهش می‌گن عدد موهومی,
‫خیالی,
‫یه روز، به این نتیجه رسیدم ‫که اگه راه‌حلی که
‫مطابق با واقعیت فیزیکیِ ‫جهان‌‌مون نیست رو قبول کنیم،
‫دیگه نمی‌تونم به ریاضیات اعتماد کنم,
‫نمی‌تونم به هیچی اعتماد کنم,
‫من شغلم و تحقیقاتم در دانشگاه رو رها کردم,
‫خانواده‌م رو رها کردم,
‫- به‌خاطر این خانواده‌ت رو رها کردی؟ ‫- برگشتم پیش پدر مادرم زندگی کردم,
‫بچه داری؟
‫مشکل چیزهای خیالی چیه؟
‫تو چطور؟ تو بچه داری؟
‫چیزهای خیالی وجود ندارن,
‫و هیچ فایده‌ای برامون ندارن,
‫داستان تو چیه پرمپوآن؟
‫من زمان لازم دارم,,,
‫تا خودم رو ببخشم,
‫این ماه، غذا به طبقه ‌۱۷۵ رسیده!
‫- به طبقه ‌۱۷۵ رسیده! ‫- باید جشن بگیریم!
‫می‌شنوی؟ ‌۱۷۵,
‫پاشو,
‫- چرا؟ ‫- که برقصیم,
‫برقصیم؟
‫خل شدی,
‫خیلی خب، باشه,
‫«طبقه ‌۱۸۰»
‫طبقه ‌۱۷۹, ‫کانلونی و گوشت خوک ترش و شیرین,
‫غذای ما هم پیتزا و کراکته,
‫بعضی از آدم‌های طبقات پایین ‫می‌گن همکاری نمی‌کنن,
‫می‌گن وقتی غذا برسه، هرچی بتونن می‌خورن,
‫غذای تو چیه؟
‫من دسر سفارش دادم, کیک خامه‌ای بادوم,
‫بعضی‌وقت‌ها دسر خوردن هم بد نیست,
‫نمی‌بینی کجاییم؟
‫سیستم هرماه داره بهتر میشه,
‫باید ایمان داشته باشیم,
‫‌۱۶۹!
‫خبری از بالا نیومده؟
‫فقط همین رو می‌دونیم که ‫زنجیره توی طبقه ‌۱۶۹ قطع شده,
‫امیدوارم افراد روبِس‌پیِر قانون رو ‫اجرایی کنن و دخل اون‌ها رو بیارن,
‫قانون، عشقه, قانون، اراده‌ست,
‫قانون عشقی در دستان اراده‌ست,
‫نذارین احمق‌ها بهتون دروغ بگن،
‫چرا که درون گودال، عشق وجود داره,
‫ممکنه حس تنهایی و بی‌چارگی بهشون دست بده، ‫اما قانون برای همه‌ست,
‫ماه پیش، ۲۵ روز رو بدون غذا ‫توی طبقه ‌۱۶۵ گذروند,
‫مرتیکه کسخل,
‫هم‌سلولی من تازه‌وارده, ‫تازه‌واردهای بیشتری تو طبقات بالا هستن,
‫تو طبقات پایین هم همین‌طور,
‫این یعنی ماه پیش کلی آدم مردن,
‫ما هم تازه‌وارد بودیم ولی یاد گرفتیم ‫به قانون احترام بذاریم,
‫ما تو طبقه ۲۴ یاد گرفتیم ‫به قانون احترام بذاریم,
‫همه ما انتخاب شدیم,
‫همه ما به عرش اعلی خواهیم رسید,
‫اندوه و پشیمانی سایه‌های گذرایی هستند ‫که محو می‌شوند,
‫اندوه در قلب ما جایی ندارد,
‫قدرت و عشق در قلب ما جا دارند,
‫نظاره‌گر باشید, نوری که ارباب ‫به ما می‌تابد را بنگرید,
‫حتی اگر خانه ما به وسیله ‫آتش و شمشیر نابود شود،
‫خانه نامرئی او، پابرجا خواهد ماند,
‫شما، شما هنوز مفهوم واقعی او را نمی‌دانید,
‫او، در مرکز همه‌چیز است,
‫او جادوگر است,
‫او خود زندگیست,
‫و بخشنده زندگی,
‫اون شعله‌ای است که در
‫قلب همه انسان‌ها ‫و در مرکز همه ستاره‌ها می‌سوزد,
‫نظاره‌گر باشید, نوری که ارباب ‫به ما می‌تابد را بنگرید,
‫اگر اراده شما با گریه پرسید «چرا»،
‫پس اراده شما از بین رفته است,
‫قانون را می‌بیند اما متوجه نمی‌شود,
‫ارباب، شعله‌ایست که
‫- در مرکز تمام ستاره‌ها می‌سوزد, ‫- تمومش کن!
‫این یه نشونه‌ست!
‫افراد برگزیده دارن گودال رو ‫از دست وحشی‌ها نجات می‌دن,
‫همچین کاری ضروری نبود,
‫چرا نمیان این پایین از غذامون محافظت کنن؟
‫و اون قانون‌شکن‌ها رو اون بالا رها نمی‌کنن؟
‫این کار خودکشیه,
‫قانون، قدرت،
‫شدت و نظم است,
‫او که درست‌کار است، درست‌کار خواهد ماند,
‫او که فاسد است، فاسد خواهد ماند,
‫میشه خفه‌خون بگیری؟!
‫از کجا اومد؟
‫چندین طبقه بالاتر, ‫هنوز باید چند روزی صبر کنیم,
‫باید خائن‌ها رو پیدا و نابود کنیم,
‫مرگ اون‌ها زیبا خواهد بود,
‫مرگ اون‌ها، ‫عشق واقعی ما را پیوند خواهد داد,
‫اینجا، نیکی کنید
‫و تا ابد پاداش بگیرید,
‫اینجا نیکی کنید ‫و تا ابد پاداش بگیرید,
‫خبرهای خوبی دارم,
‫تنها انسدادی که مونده، ‫توی طبقات ‌۱۶۸ و ‌۱۶۹ئه,
‫اون وحشی‌ها سعی دارن ‫ارتباطات‌مون رو به هم بریزن،
‫اما فرد برگزیده‌ای که عملیات آزادسازی رو ‫رهبری می‌کنه، ازمون می‌خواد قوی باشیم,
‫اونی که یه چشمه نه! ‫اونی که چشمش چپه! خاک تو سرت کنن!
‫گوش کنین, فرد برگزیده ازمون خواسته ‫زنی که چشمش چپه و مرد چلاقی که
‫توی طبقه ‌۱۷۶ تا خرخره خوردن رو پیدا کنیم,
‫و مرد گنده‌ای که توی طبقه ۹۸ ‫به هم‌سلولی مرد خودش تجاوز کرده بود,
‫- ۲۴! ‫- طبقه ۲۴ چی؟
‫مرد چاقه! نوار شکمی سرخ‌شده خوک خورده بود!
‫یه مرد چاق تو طبقه ۲۴
‫غذای دوست‌های مرده‌ش رو خورده بوده، ‫حرومزاده,
‫شما تو کدوم طبقه بودین؟
‫۴۶,
‫شما؟
‫۷۴,
‫خیلی خب,
‫نگران نباش, هیچکس نمی‌دونه ‫ما تو طبقه ۲۴ بودیم,
‫ما رو دیدن,
‫وقتی غذا به اینجا برسه، ‫فقط می‌تونیم غذای خودمون رو بخوریم,
‫یا غذایی که با یکی دیگه عوض کردیم, ‫و من پیتزا سفارش دادم,
‫منم کراکت سفارش دادم,
‫اگه غذای خوبی نخورم، می‌میرم,
‫روزی که بیان اینجا، ‫باید دست از پا خطا نکنیم,
‫اما بعدش، هرکاری لازم باشه می‌کنیم,
‫مجازات‌مون می‌کنن,
‫نه، چون ازت می‌ترسن اینجا نیستی,
‫وقتی ‌۱۶ سالت بود، مدرسه رو ترک کردی,
‫تمام کسب و کارهایی که ‫راه انداختی شکست خوردن,
‫زنت و بچه‌هات از خونه پرتت کردن بیرون,
‫و پدر و مادرت هم دارن از دستت خسته می‌شن,
‫اینجا بهت جا داده شد
‫چون معتقد بودن نیازه تنبیه بشی,
‫تنبیه,
‫برای چی؟
‫تنبیه بشی,
‫تا از ریختن اشک تمساح ‫برای جلب توجه دست برداری,
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- من اشتباهات زیادی مرتکب شدم,
‫اون‌ها بچه‌های خوبی هستن,
‫خیلی باهوش نیستن, ‫به مادرشون رفتن,
‫ازشون متنفر نیستم,
‫داری چی می‌گی؟
‫من غذایی رو خوردم که مال من نبود,
‫همونجا بمون,
‫نباید می‌خوردمش,
‫سمت من نیا,
‫- همونجا بمون! ‫- تنبیه!
‫نمی‌خوام تو رو هم با خودم پایین بکشم,
‫تو مستحق این نیستی که ‫به‌خاطر کمک به من مجازات بشی,
‫وقتی دراومدی، به بچه‌هام سر بزن,
‫بهشون بگو همیشه دوستشون داشتم,
‫بهشون بگو که حداقل، پایان زندگیم,,,
‫دروغین نبود,
‫دوست دارم فکر کنم که زجر نکشید,
‫و سریع مرد,
‫سلام,
‫به نظر میاد همه‌چی بالا مرتبه,
‫هیچ وحشی‌ای پیدا نکردن,
‫غذای ما پائیا و برنج تفت ‌داده‌ شده‌ست,
‫کراکت,
‫سالاد وگان خام ‫و گوشت دنده بی‌استخون با سس فلفل سیاه,
‫تا طبقه ۷‌۱، همه یا تازه‌واردن یا وفادارن, ‫بذارین ببینیم چطور رفتار می‌کنن,
‫شانس آوردیم,
‫۵‌۱، طبقه خوبیه,
‫روزی یه بار، یه پلتفرم با غذا میاد پایین,
‫چند دقیقه وقت داریم تا ‫غذایی که سفارش دادیم رو بخوریم,
‫تو چی انتخاب کردی؟
‫هی!
‫تو چی انتخاب کردی؟
‫- زردآلو, ‫- فقط همین رو می‌تونی بخوری,
‫مگه این‌که غذات رو با یکی دیگه عوض کنی,
‫وسیله‌ای که انتخاب کردی اونه؟
‫بالشم,
‫بدون اون نمی‌تونم بخوابم,
‫بعضی از تازه‌واردها ‫نمی‌خوان قوانین رو دنبال کنن,
‫به‌نظر میاد دوتا مانع وجود داره, ‫یکی تو طبقه ۴۶ و یکی دیگه بالاتر,
‫اما بالاتر یه فرد برگزیده هست،
‫پس خیلی طول نمی‌کشه تا مهارشون کنه,
‫فردا غذات رو می‌خوری,
‫- یه وحشی,,, یه وحشی توی طبقه‌ی ۵۴ هست! ‫- مال طبقه‌ی دومه,
‫- وحشی! توی طبقه‌ی ۵۴! ‫- یه وحشی توی طبقه‌ی ۵۴ هست,
‫داشته وانمود می‌کرده یکی از ماهاست
‫ولی شناختنش، ‫اونم به هم‌سلولی جدیدش حمله کرده,
‫همونیه که طبقه‌ی دوم بود,
‫خودشه, همون طبقه‌ دومیه,
‫ماه قبل، طبقه اولی‌ها نتونستن مهارش کنن,
‫می‌گفتن کثافت هر روز یه دلِ سیر می‌خورده، ‫هر روز هم از شدتِ سیری بالا می‌آورده,
‫فردا می‌ریم پایین و مهارش می‌کنیم,
‫منم باهاتون میام,
‫نه، لازم نیست بیای,
‫- نباید قسر در بره, ‫- قسر در نمی‌ره، ولی قانون مشخصه,
‫اول از همه، چهار نفری که ‫مال طبقه‌های بالایی‌اش هستن می‌رن,
‫هم‌سلولی من به‌خاطر یه پَست‌فطرت مثل اون مُرد
‫که ماه پیش توی طبقه‌ی دو، ‫تا خِرخِره‌اش خورده بود,
‫اگه مردم به قانون احترام نذارن، بقیه می‌میرن,
‫هر چی بالاتر باشی، مسئولیتت بیشتره,
‫می‌فهمی؟
‫عصبانیتت رو درک می‌کنم,
‫همچین آدمایی هستن که همه‌چیز رو به گا می‌دن!
‫گور بابات!
‫آره! اره! «داگین بابی»ـه,
‫برگزیده همون داگین بابی‌ـه, آره!
‫داگین بابی‌ـه,
‫فرد برگزیده داگین بابی‌ـه,
‫نجات پیدا کردیم, ‫اون کسی رو اسیر نمی‌کنه,
‫اومده!
‫- بابی! ‫- بابی!
‫نباید بذاریم فرار کنه,
‫- دارید چه غلطی می‌کنید؟ ‫- عدالت رو اجرا می‌کنیم,
‫- چه غلطی می‌کنید؟ حق ندارید این کار رو بکنید؟ ‫- شش نفر بهتر از چهار نفره,
‫اجازه ندارید, ‫دارید زنجیره‌ی ارتباطات رو به خطر میندازید,
‫زنجیره می‌تونه ‫با یه فاصله‌ی سه طبقه‌ای هم حفظ بشه,
‫پیاده شید, ما خودمون می‌ریم,
‫نه، ما پیاده نمی‌شیم,
‫خودتون تصمیم بگیرید, ‫یا جون‌تون رو باهامون به خطر بندازید،
‫یا بمونید و زنجیره رو حفظ کنید,
‫باهاشون برو, من مراقب زنجیره‌ام,
‫به نفرات نیاز داریم تا کار اون خوک کثیف رو ‫تموم کنیم, دستور از بالا اومده,
‫حرومزاده!
‫خفه شو,
‫دنبال دردسر نیستم, می‌ذارمش زمین,
‫نه!
‫جنده!
‫نزن, نزن، نزن,
‫نزن!
‫من کاری نکردم,
‫بذار برم,
‫یه ساله و نیمه که اینجا گیر افتادم, نزن!
‫خواهش می‌کنم,
‫باید غذا می‌خوردم تا قوّت بگیرم,
‫خواهش می‌کنم! فقط می‌خوام مثل بقیه زنده بمونم,
‫نه! نه!
‫نه! باید بریم پایین‌تر,
‫- نه! ‫- خیلی نمی‌تونه دور شه,
‫مسئله اون یارو نیست, مسئله اون یارو نیست,
‫مسئله اون یارو نیست,
‫این اولین ماهی نیست که توی گودالی، مگه نه؟
‫من شش ماهه اینجام,
‫توی روز اولم،
‫هم‌سلولی‌ام,,,
‫«ککاشی»,,,
‫قانون رو,,,
‫برام توضیح داد,
‫منم متوجه شدم,
‫قانون منصفانه‌ای نیست,
‫چون فقط از غذایی محافظت می‌کنه ‫که قبل از اومدن به گودال سفارش دادیم,
‫ولی,,,
‫فکر می‌کردم شروع خوبی داریم,
‫همیشه به قانون احترام می‌ذاشتیم,
‫فقط غذامون رو می‌خوردیم
‫و وقتی لازم می‌شد ‫توی مهار کردنِ بقیه همکاری می‌کردیم,
‫ولی یه‌بار,,,
‫یه مرد جَوون پیدا کردیم,
‫داشت از گرسنگی می‌مرد,
‫غذای یه نفر که مُرده بود رو برداشتیم
‫و بیشتر از اونی که سهمش بود بهش دادیم,
‫چند روز بعد,,,
‫یه برگزیده اومد,
‫داگین بابی,
‫داگبی بابی سخت‌گیرترین برگزیده‌ست,
‫هر ماه سخت‌گیر و سخت‌گیرتر می‌شه,
‫تصمیم گرفت ازمون درس عبرتی بسازه برای بقیه,
‫مجازاتی برای قانون‌شکنی,
‫ککاشی مقاومت کرد
‫و زد چشم‌های داگین رو از حدقه در آورد,
‫داگین بابی دستور داد ‫که لختش کنن و ببندنش به پلتفرم
‫و بی‌دفاع فرستاده بشه طبقه‌های پایین‌تر,
‫مجبورم کردن نگاه کنم
‫که چندتا طبقه‌ی پایین‌تر ‫چطور زنده‌زنده می‌خوردنش,
‫توی گودال هیچ‌وقت در امان نیستیم,
‫همه‌ی برگزیده‌ها که مثل هم نیستن,
‫ماه قبل، یکی‌شون به موقع اومد
‫تا نذاره کلی آدم از گرسنگی بمیرن,
‫فکر می‌کنی چطور به طبقه‌ی تو رسید؟
‫باید به کمک‌کردن ادامه بدیم,
‫انصاف و عدالت رو ترویج بدیم,
‫باید تا وقتی از اینجا خارج نشدیم، ‫قوی بمونیم,
‫یعنی واقعاً نفهمیدی؟
‫هیچ‌کس زنده بیرون نمی‌ره,
‫هیچ‌کس جون سالم به در نمی‌بره,
‫ولی یه کاری هست که می‌تونیم بکنیم؛
‫فرار!
‫همزمان با «وقفه» فرار کنیم,
‫همزمان با چی؟
‫آخر هر ماه، گودال ریسِت می‌شه
‫و گازی که اونا استفاده می‌کنن ‫یه نوع «سووفلوران»ـه, (بیهوش‌کننده)
‫اون‌موقعست که دست به کار می‌شیم,
‫ولی چطور به‌هوش بمونیم؟
‫هر ماه دنبالش می‌گردم ولی تا حالا پیداش نکردم,
‫اگه پیداش کنیم، فقط یه فرصت داریم,
‫و برای این کار,,,
‫باید بازم بریم پایین,
‫دنبال چی بگردیم؟
‫نه! نه! نه!
‫داگین‌ـه,
‫یا الآن یا هیچ‌وقت,
‫داگین بابی و افرادش ‫حتماً دارن از پلتفرم میان پایین،
‫ولی طبقه‌ی ۴۶ یه مورد مسدودی بوده,
‫مجبورن اونجا وایستن تا قانون رو اِعمال کنن,
‫این فرصت طلایی ماست, ‫باید امروز بریم پایین,
‫نقشه‌ات احمقانه‌ست, ‫اگه جواب نده چی؟
‫دقیق نمی‌دونم
‫ولی اینو خوب می‌دونم که اگه داگین بابی ‫دستش بهمون برسه چی می‌شه,
‫اونم با خودمون ببریم؟
‫منو بکُشید!
‫پیاده شید,
‫خیلی تعریف شما دوتا رو شنیدم,
‫از اراده‌ی قوی‌تون ‫برای مهار کردنِ خلافکارها بهم گفتن
‫حتی وقتی که به شما مربوط نبوده,
‫به‌عنوان پاداش،
‫امروز می‌تونید هر چقدر مشروب می‌خواید ‫با غذاتون بخورید,
‫بفرمائید، خجالت نکشید,
‫غذا خوردن از حق‌وحقوق نیست، یه وظیفه‌ست!
‫برای دفاع از قانون، ‫نیاز به مردان و زنان قوی داریم,
‫نوش جان,
‫ولش کن، لعنتی!
‫ولم کنید!
‫- چه خبره؟ ‫- دست از سرم بردارید,
‫ماجرا چیه؟
‫خواهش می‌کنم!
‫ما باید از قانون پیروی کنیم
‫و مطمئن شیم اجرا می‌شه,
‫همیشه!
‫بِلااستثناء,
‫از قانون «چهار نفرِ بالایی» اطلاع دارید دیگه؟
‫بله، مسلماً اطلاع دارید,
‫پس اگه این‌طوره، بهم بگید,,,
‫چرا گذاشتید این دو نفر، خلافکارها رو مهار کنن؟
‫سعی کردم جلوشون رو بگیرم ولی اون نذاشت,
‫جانم؟
‫من,,, من بهشون گفتم اجازه ندارن بیان,
‫ولی هیچ‌کاری نکردی که جلوشون رو بگیری,
‫نه، ولی توی طبقه‌ی خودم موندم ‫تا از زنجیره‌ی ارتباطات محافظت کنم,
‫بله, حتی یه مردِ نابینا هم می‌تونه ببینه ‫که چقدر آدم شجاعی هستی,
‫یه فکری دارم,
‫امروز نه، ولی فردا ‫تو هم می‌تونی هر چقدر مشروب خواستی بخوری,
‫در کنارِ آخرین غذای عمرت!
‫بعدش اعدام می‌شی ‫به‌خاطر دو بار کوتاهی در انجام وظایف,
‫دو بار؟ ولی من,,, من دو بار,,,
‫بله، دو بار کوتاهی کردی,
‫اول: وقتی باید می‌رفتی پایین نرفتی، ‫دوم: گذاشتی اونا برن,
‫تو هم گذاشتی برن پایین,
‫پس یه دستت رو از دست می‌دی,
‫اون زنه چی؟
‫چرا من مجازات می‌شم ولی اون نمی‌شه؟
‫مگه نگفتی گولت زد؟ ‫اون نمی‌دونسته داره قانون‌شکنی می‌کنه,
‫به‌نظر ایده‌ی خوبی می‌اومد ‫که نیروی کمکیِ بیشتری داشته باشیم,
‫شماها قانون رو تفسیر نمی‌کنید!
‫ازش پیروی می‌کنید!
‫استثنا قرار دادنِ افراد درستکار، ‫بهانه می‌ده دستِ خائنینِ به قانون,
‫تو مرتکب یه جرم شدی,
‫- یه دستت رو از دست می‌دی, ‫- برای دفاع از قانون مجازات‌مون نکن!
‫نه, نه، نه, کسایی که قانون رو زیر پا می‌ذارن، ‫ازش دفاع نمی‌کنن,
‫از اون بدتر، کسایی که از این کارها می‌کنن
‫آخرش مطابق با میل خودشون ‫قانون رو تفسیر می‌کنن,
‫گوش کن ببین چی می‌گم,
‫کلی آدم مُردن یا خیلی چیزاشون رو از دست دادن ‫تا امروز به اینجا برسن,
‫من چشم‌هام رو از دست دادم,
‫این دوستت خوب می‌دونه ‫از دست دادنِ یه چیز، چه حسی داره,
‫گرچه ظاهراً درس عبرت نگرفته,
‫این دومین باریه که مرتکب جرم می‌شی,
‫تو هم به سرنوشت هم‌سلولی‌ات دچار می‌شی,
‫- کثافت! ‫- هیچ‌کدوم از اینا دلبخواهی نیست,
‫هیچ‌چیزش دلبخواهی نیست!
‫می‌کُشیم تا در آینده دیگه کسی، کسی رو نکُشه,
‫اون پایین کلی وحشی هست ‫و فقط ترس می‌تونه حیوون‌ها رو رام کنه,
‫پیام ما ترس و وحشت‌ـه,
‫اگه بذاری زنده بمونه، فرار می‌کنه,
‫چی گفتی، پسرم؟
‫یه نقشه دارن,
‫- برام تعریف کن, ‫- در مورد چیزهای مهمش صحبت کردن,
‫فکر می‌کردن من خوابم,
‫ولی خواب نبودم,
‫چون می‌دونم برای فهمیدنِ چیزهای مختلف، ‫بهترین راه اینه که بیدار باشی,
‫داشت به اون یکی درباره‌ی یه جایی می‌گفت
‫که این دنیا توش بارها و بارها ساخته می‌شه,
‫و بهش گفت اگه یه سگ بخورن
‫می‌تونن از خواب بیدار بشن و فرار کنن,
‫می‌خواستن منو بدزدن ‫ولی من سگ نمی‌خورم,
‫هیس!
‫نگران نباش، پسرم,
‫هیچ‌کس قرار نیست سگ بخوره,
‫ماه اولته که اینجایی؟
‫صبح بخیر، همسایه‌ها,
‫یه ماه دیگه توی گودال!
‫اینجا ماهی سرخ دریایی و خاویار داریم ‫ولی با هیچی عوض نمی‌کنیم, خب؟
‫- ببینیم این گداها چی دارن, ‫- باهاشون صحبت نکن,
‫طبقه‌ی هفتاد و سه! غذای من کجاست؟ گرسنه‌مه!
‫وفادارهای لعنتی,
‫- تو کی هستی؟ بگو ببینم, ‫- خودت کدوم خری هستی؟ تو بگو,
‫با پایینی‌ها هم صحبت نکن,
‫صحبت‌کردن خسته‌ام می‌کنه,
‫من طبق قانون پیش رفتم,
‫یه ماه پیش، توی طبقه‌ی ۲۰۳، هیچ‌کس به دادم نرسید,
‫چه وسیله‌ای انتخاب کردی؟
‫آوردمش تا باهاش نون بِبُرم,
‫توی خونه نون تُست می‌خرم,
‫ولی اینجا,,, نمی‌دونم چطوریه,
‫می‌شه ازش استفاده کنم؟
‫یه کاری هست که می‌تونیم بکنیم؛
‫همزمان با «وقفه» فرار کنیم,
‫ولی چطور به‌هوش بمونیم؟
‫هر ماه دنبالش می‌گردم
‫ولی تا حالا پیداش نکردم,
‫باید بازم بریم پایین, ‫باید «سگِ در حال غرق‌شدن» رو پیدا کنیم,
‫آهای! آهای!
‫اون یارو ببین, عجب خوکِ لاشی‌ایه!
‫- بس کن! ‫- باید به قانون احترام بذاریم!
‫آهای، آهای، چی‌کار می‌کنی؟
‫پا نذار روی غذاها, اون‌جوری بهم نگاه نکن!
‫میام پایین کونت می‌ذارم,
‫- نباید پا بذاری روی غذاها, خوک‌های کثیف! ‫- باید باهام بیای,
‫- بیا پایین لامصب! ‫- به قانون احترام بذارید,
‫کَرـه؟ حتماً کَرـه,
‫باید کَر باشه چون نمی‌فهمه چی می‌گم,
‫از روی اون بیا پایین!
‫- میای؟ ‫- بیا پایین!
‫صد درصد,
‫بیا جلو,
‫تنهایی به جایی نمی‌رسید,
‫اگه می‌خواید با وفادارها مقابله کنید، ‫باید مثل اونا عمل کنید:
‫گروهی!
‫بیاید پایین و از قانون پیروی کنید!
‫- آروم باش, ‫- من با جونم از قانون دفاع می‌کنم,
‫- مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟ ‫- ببین,,,
‫هیچ‌کس نباید آزادی‌مون رو محدود کنه,
‫هیچ‌کس! ‫ما بچه نیستیم که بقیه بهمون امر و نهی کنن,
‫این برّه خیلی خوشمزه‌ست,
‫وحشی‌ها دارن میان پایین!
‫اونا وحشی‌های دیوثن!
‫وحشی‌ان! وحشی‌های لاشی!
‫اگه می‌خواید از مجازات‌ها و شکنجه ‫در امان بمونید,,,
‫- ,,,سوار شید, ‫- دارن اشتباه بزرگی می‌کنن,
‫فردا یه برگزیده میاد پایین,
‫کل وفادارها جمع می‌شن و ما میایم پایین ‫تا یکی‌یکی بکُشیم‌تون,
‫بله!
‫می‌شنوید؟
‫باید اون یکی رو حذف کنیم,
‫همه‌تون رو می‌کُشیم, پشیمون می‌شید,
‫- روشِ ما این نیست, ‫- وحشی‌های مادر به خطا!
‫ما آزاد به دنیا اومدیم ‫و این وفادارها، از آزادی متنفرن,
‫واسه همین از ما متنفرن,
‫چون ما آزادیم و همیشه آزاد می‌مونیم,
‫نمی‌تونن جلومون رو بگیرن, ‫هر کاری بخوایم می‌کنیم!
‫این پُر از غذاست, ‫چرا نمی‌تونیم هر چی بخوایم بخوریم؟
‫کل زندگی‌مون خواب آزادی می‌دیدیم,
‫سوار شید, ببینید چی‌کار کردیم,
‫چون ما بیشتر از اونا اینجا بودیم ‫و حق‌وحقوق‌مون بیشتر از اوناست,
‫به افتخار آزادی!
‫بخور! بخور! یالا, بخور, بخور, خوشمزه‌ست,
‫- یالا, سوار شید, ‫- احمق‌ها، بیاید بالا,
‫- آزادی اون بالاست! ‫- سوار شو,
‫هیچ‌کس نمی‌تونه مجبورم کنه سوار شم,
‫می‌خوان ما سرکوب‌شده باشیم, ‫محدود باشیم,
‫ولی دیگه وقتشه!
‫برای آزادی! برای آزادی! برای آزادی!
‫برای آزادی!
‫خوبه, همین‌جا می‌مونیم,
‫تعدادمون کافیه,
‫مردان و زنان آزاد! اینجا می‌مونیم,
‫روی یه دیوار توی خونه‌اش نقاشی‌اش کرده بوده,
‫بعداً منتقلش کردن روی این بوم نقاشی,
‫معرکه‌ست، نه؟
‫اصله,
‫خیلی خوشحالم که بالأخره داریم یه کاری,,,
‫جلوی این فرقه‌ای‌های منفور و قانون‌شون می‌کنیم,
‫ولی قبلش باید هماهنگ باشیم,
‫خانم‌ها و آقایون,
‫به کلبه‌ی درویشانه‌ی من خوش اومدین,
‫گُه‌دونیِ درویشانه‌ات!
‫- عه، اون از متحدهامونه, ‫- فکر کنم منظورت اونجاست,,, (دستشویی)
‫خفه شو، خُل‌وچِل,
‫ادب داشته باش,
‫تو یه نفر حرف از ادب نزن,
‫♪ امروز ما از این نعمت برخوردار شدیم ♪
‫♪ که خوشمزه‌ترین غذاها و مشروب‌ها رو مزه کنیم ♪
‫♪ گل سرسبدِ خوردنی‌ها روی میزمونه ♪
‫♪ به بهترین حالت ممکن پُخته شدن ♪
‫♪ بعدش نوبت دسر، شیرینی‌جات ‫و خوراکی‌های خامه‌ای می‌رسه ♪
‫♪ با یه قهوه‌ی خوش‌طعم ♪
‫♪ بعدش نوبت دسر، شیرینی‌جات ‫و خوراکی‌های خامه‌ای می‌رسه ♪
‫♪ با یه قهوه‌ی خوش‌طعم ♪
‫♪ و عشق‌بازی می‌کنیم ♪
‫- چه خبره؟ آهای، پاشید, ‫- خیلی‌خب,
‫پاشید, ریدم توی این وضع!
‫مادرجنده‌ها!
‫دارن میان پایین!
‫- همه حاضر شید! ‫- حرومزاده‌ها!
‫آماده باشید!
‫- عن توش, ‫- روز سوم, - کدوم گوری‌ان؟
‫اون حرومزاده اونجاست,
‫تا آخر ماه چیز دیگه‌ای نمی‌خورید,
‫هر ماه پلتفرم میاد پایین، درسته،
‫ولی خالی میاد، بدونِ غذا,
‫وقتی همه‌تون گرسنه و خسته شدین،
‫ما میایم پایین و کار همه‌تون رو تموم می‌کنیم,
‫- مادرجنده! ‫- جرئت داری بیا پایین اینا رو بگو,
‫می‌خوای به تمام اون دیوث‌های اون پایین هم ‫گرسنگی بدی تا بمیرن؟
‫نه، کلی مادربه‌خطا مثل تو اون پایین هست,
‫آره، می‌خوای اونا رو چی‌کار کنی؟ ‫می‌خوای اونا رو هم محکوم به مرگ کنی؟
‫بله، درسته که بهای گزافی‌ـه
‫ولی دفاع از قانون، ارزشش رو داره,
‫خوب گوش‌هاتون رو باز کنید؛
‫اگه تسلیم شید
‫فقط سردسته‌های این شورشِ مسخره، مجازات می‌شن,
‫- تنها سردسته‌ای که اینجا می‌بینم تویی! ‫- گوش کنید، دوستان, دوستان,
‫دوستان، گوش کنید, ‫داره بهمون پیشنهاد یه راه گریز می‌ده,
‫- یه راه منطقی! ‫- از سر راه برو کنار، پیرمرد,
‫مثل سگ می‌کُشمت، مادرجنده,
‫آهای، آهای، آهای، نرید پایین,
‫بیاید بالا، کودن‌ها!
‫کدوم گوری می‌رید؟ برگردید!
‫احمق‌ها!
‫اون کوره داره بلوف می‌زنه, ‫افراد خودش رو به کُشتن نمی‌ده که,
‫اگه حدست اشتباه باشه چی؟
‫هان؟
‫اون‌موقع چی بخوریم؟
‫چی‌کار کنیم؟
‫یه فکری دارم,
‫چطوره بریم پایین و افرادش رو بخوریم؟
‫شنیدی مادرجنده‌ی کور؟
‫می‌ریم پایین و افرادت رو می‌خوریم!
‫آره!
‫بعد از سال‌ها تلاش و زحمت،
‫بالأخره شب سرنوشت‌ساز زندگی‌ام فرا رسید,
‫چهارمین نمایشگاهم بود,
‫با چندتا هنرمند معروف، گالری زده بودیم,
‫یه‌سری مجسمه گذاشته بودم ‫که نمایان‌گرِ خشونت علیهِ حیوانات بود,
‫دوست‌پسرم اومد پیشم,
‫پسرش رو هم آورد تا بالأخره ببینمش,
‫و خب,,,
‫بچه‌ها دو دقیقه سرِ جاشون واینمیستن,
‫حداقل اون بچه این‌طوری بود,
‫یکی از آثارم، یه سگِ درّنده بود,
‫بی‌رحم,
‫وحشی,
‫پنجه‌هاش تیغ‌های تیزی بودن ‫که به سمت حضار بود,
‫این‌جوری نمی‌تونی ادامه بدی,
‫اگه چیزی نخوری، می‌میری,
‫بهم اخطار داده بودن که خطرناکه,
‫ولی برای من، اون ریسک و اون جسارت,,,
‫دلیلِ خاص‌بودنِ اون اثر بود,
‫قبول نکردم دورش یه محدوده‌ی امن درست کنن,
‫اون بچه یه ریز می‌دوید,
‫تا اینکه سُر خورد,
‫یکی از پنجه‌ها,,,
‫یکی از تیغ‌ها,,,
‫رفت تو چشمش,
‫دوست دارم این‌طور فکر کنم که زجر نکشید,
‫و سریع مُرده,
‫وکیل‌هام کارشون رو خوب انجام دادن,
‫قاضی به دیدِ حادثه بهش نگاه کرد,
‫بیمه دیّه‌اش رو داد,
‫منم یکی از محترم‌ترین هنرمندهای نسل خودم شدم,
‫تمام مجسمه‌های خشونت علیه حیوانات,,,
‫چندین میلیون فروش کردن,
‫مخصوصاً همون سگه,
‫وحشی‌ها!
‫به قوزک پاهاشون بزنید!
‫- قوزک پاهاشون رو بزنید! ‫- قوزک پاهاشون رو بزنید!
‫انقلاب رو شروع می‌کنیم!
‫- خودتون رو آماده کنید, ‫- حاضر شید,
‫وحشی‌ها! حالا!
‫اون نقاشی,,,
‫چرا انقدر مهمه؟
‫تو,,,
‫کاری که کردی رو شروع کن, زود باش,
‫تو الآن بی‌دفاعی،
‫من یه چاقو دارم,
‫ولی یه فکر بهتری دارم,
‫می‌تونم به زخم‌هات رسیدگی کنم
‫و تا آخر عمرت، گوشت خودت رو به خوردت بدم,
‫با احتیاط می‌بُرم تا زنده نگهت دارم,
‫اون‌موقع به‌دردِ همون اربابت می‌خوری,
‫ولی این کار رو نمی‌کنم,
‫من از قوه‌ی تخیلم برای ‫شکنجه‌کردنِ کسی استفاده نمی‌کنم,
‫لازم نیست شکنجه کنی,
‫همین الآنش هم همه‌مون رو به فنا دادی,
‫بهم گفتن سگه خطرناکه،
‫ولی من کار خودمو کردم,
‫اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم
‫تا نجاتش بدم,,,
‫ولی نمی‌تونی,
‫توی گودال دنبال چی می‌گردی؟
‫زمان,
‫زمان لازم دارم تا خودم رو ببخشم,
‫باید فرار کنم,
‫تا کاری که کردم رو فراموش کنم,
‫من دارم می‌رم,
‫می‌مونی یا تو هم میای؟
‫نه,
‫این بهترین ماه زندگی‌ام بود,
‫همه‌مون زندانیِ خودمونیم,
‫و اون زندان,,,
‫راه فراری نداره,
‫وقتی بوی گاز اومد
‫وارد عمل می‌شیم,
‫ولی چطور جلوی بیهوش‌شدن‌مون رو بگیریم؟
‫اگه همه‌چیز خوب پیش بره، ‫فکر می‌کنن مُردیم,
‫ولی بیدار می‌شیم,
‫می‌ذاریم از بالا ببرن‌مون بیرون
‫با جسدها، بعدش,,,
‫مجبوریم در لحظه تصمیم بگیریم,
‫اگه خوب پیش نره چی؟
‫می‌میریم,
‫باید فرار کنم
‫اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم
‫باید فرار کنم
‫اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم ‫تا نجاتش بدم,,,
‫باید فرار کنم
‫تا نجاتش بدم
‫فقط اونا می‌تونن برن بالا,
‫ولش نمی‌کنم,
‫سفر تو تمومه ولی اون,,,
‫یه فرصت دیگه داره,
‫(پس از تیتراژ ادامه دارد,,,)
‫«با هم عازم شدیم و با هم سفر می‌کنیم,» ‫(دیالوگی از قسمت اول این فیلم)
‫«بخت و اقبال یکسانی خواهیم داشت,» ‫(دیالوگی از قسمت اول این فیلم)
‫سفرت تموم شده، حلزون کوچولو,
‫اون خودِ پیامه,
‫تو؟!
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟